راه وصول به بهشت و نعمتهاى بىنظير بهشتى است ، آيا گوهرى گرانبهاتر از اين پيدا مىشود كه هم در دنيا حافظ انسان باشد و هم در آخرت نجاتدهندهء او گردد ؟
سپس در ادامهء سخن به سه نكتهء مهم دربارهء تقوا اشاره مىكند ، نخست مىفرمايد :
« جاده تقوا واضح و روشن و پويندهء آن صاحب سود فراوان و امانتدارش ( خداوند ) حافظ آن است » ( و في غد الطّريق إلى الجنّة . مسلكها واضح ، و سالكها رابح ، و مستودعها حافظ ) .
اما واضح بودن جادهء تقوا به جهت آن است كه از يك سو با فطرت انسان ، كاملا هماهنگ است و از سوى ديگر در عالم تشريع در كتاب و سنّت ، مسير اين جاده ، تبيين شده است .
اما سود بردن سالك اين راه به جهت آن است كه از يك سو در قيامت به مقتضاى
« تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي نُورِثُ مِنْ عِبادِنا مَنْ كانَ تَقِيًّا »
« 1 » پرهيزكاران را به سوى بهشت دعوت مىكند و از سوى ديگر در دنيا صاحب آن را از آلودگيها و پستيها و زندگى تاريك و ظلمانى رهايى مىبخشد و او را آبرومند و سربلند و مورد احترام قرار مىدهد .
اما حافظ بودن نگاهدارندهء آن ( بنابر اينكه « مستودع » را به معناى اسم مفعولى بگيريم ) به سبب آن است كه خداوند اجر و پاداش پرهيزكاران را بر عهده گرفته ، بنابراين امانت آنها نزد خدا محفوظ است و فرشتگان الهى نيز حافظ اعمال پرهيزگارانند ، و اگر « مستودع » را به معناى اسم مكان ( مخزن و جايگاه ) بدانيم جايگاه تقوا قلب انسان است كه آن را به خوبى حفظ مىكند و از آن مراقبت مىنمايد . بعضى نيز « حافظ » را به معناى محفوظ گرفتهاند ، بنابراين مفهوم جمله اين مىشود كه پرهيزكاران در سايهء تقوا محفوظاند .
نكتهء دومى كه امام به آن اشاره مىكند ، اين است كه تقوا حقيقتى است پايدار كه محدود به زمان و مكانى نبوده و نخواهد بود ، مىفرمايد : « تقوا همواره خود را به امتهاى
هامش
( 1 ) . مريم ، آيهء 63 .