بخش اوّل
الحمد للّه الّذي لا تدركه الشّواهد ، و لا تحويه المشاهد ، و لا تراه النّواظر ، و لا تحجبه السّواتر ، الدّالّ على قدمه بحدوث خلقه ، و بحدوث خلقه على وجوده ، و باشتباههم على أن لا شبه له . الّذي صدق في ميعاده ، و ارتفع عن ظلم عباده ، و قام بالقسط في خلقه ، و عدل عليهم في حكمه . مستشهد بحدوث الأشياء على أزليّته ، و بما وسمها به من العجز على قدرته ، و بما اضطرّها إليه من الفناء على دوامه . واحد لا بعدد ، و دائم لا بأمد ، و قائم لا بعمد . تتلقّاه الأذهان لا بمشاعرة ، و تشهد له المرائي لا بمحاضرة . لم تحط به الأوهام ، بل تجلّى لها بها ، و بها امتنع منها ، و إليها حاكمها . ليس بذي كبر امتدّت به النّهايات فكبّرته تجسيما ، و لا بذي عظم تناهت به الغايات فعظّمته تجسيدا ؛ بل كبر شأنا ، و عظم سلطانا .
ترجمه
ستايش مخصوص خداوندى است كه حواس ، وى را درك نمىكند ، و مكانها او را در بر نمىگيرد ، چشمها او را نمىبيند و پوششها وى را مستور نمىسازد ، خداوندى كه با حدوث مخلوقاتش ، ازليت خود را آشكار ساخته و با پيدايش موجودات ، وجود خود را نشان داده و با همانند بودن آفريدهها ، عدم وجود مثل و مانندى را براى ذات پاكش اثبات كرده است . خداوندى كه در وعدههايش صادق و برتر از آن است كه به بندگانش ستم روا دارد . در ميان بندگان ، قيام به قسط كرده و در داورى خود ، عدالت را دربارهء به آنها ( بهطور