ترسيم شده است ؛ همان گونه كه انتقال آن در آيهء شريفهء «
« وَ تِلْكَ الْأَيَّامُ نُداوِلُها بَيْنَ النَّاسِ »
« 1 » ؛ ما روزهاى پيروزى و شكست را در ميان مردم منتقل مىسازيم » تبيين شده است .
و در ادامهء آن در وصف دنيا مىافزايد : « دنيا نزديكترين منزلگاه به خشم خدا ، و دورترين آنها از رضا و خشنودى اوست » ( أقرب دار من سخط اللّه ، و أبعدها من رضوان اللّه ! ) .
دليل آن هم روشن است ؛ چرا كه دنيا مجموعهاى است از هوا و هوسهاى سركش كه از هر سو انسان را به طرف گناه مىراند و موجب خشم خدا و ناخشنودى او مىشود .
بديهى است منظور از دنيا در تمام اين عبارات ، دنياى مادّى است كه تنها هدف انسان باشد و براى به چنگ آوردن آن از هر وسيله استفاده كند و آلودهء هر گناه شود ؛ به آن مشغول و مغرور گردد و غير آن را فراموش كند ؛ و گر نه ، دنيايى كه وسيلهء قوّت و قدرت بر طاعت و شكر بر نعمت و رسيدن به سعادت باشد ، از مواهب عظيم الهى است .
امام عليه السّلام در ادامهء اين سخن در يك نتيجهگيرى روشن ، مىفرمايد : « حال كه چنين است اى بندگان خدا ! از غم و اندوه آن و مشغول شدن به ( سرگرمىهاى ) آن چشم فرو گيريد چرا كه از فراق و دگرگونىهاى حالاتش باخبريد ؟ و همچون دوستى مهربان و اندرزگو و كوشا كه براى نجات دوستش تلاش مىكند خويشتن را ( نصيحت كنيد و ) از دنيا پرستى بر حذر داريد » ( فغضّوا « 2 » عنكم - عباد اللّه - غمومها و أشغالها ، لما قد أيقنتم به من فراقها و تصرّف حالاتها . فاحذروها حذر الشّفيق النّاصح و المجدّ الكادح « 3 » . )
هامش
( 1 ) آل عمران ، آيهء 140 .
( 2 ) « غضّوا » از مادّهء « غضّ » ( بر وزن حظّ ) به معناى كم كردن و فرو گرفتن است و « غضّ بصر » به اين معناست كه انسان ، خيره به چيزى نگاه نكند ؛ بلكه چشم خود را پايين بيندازد .
( 3 ) « كادح » از مادّهء « كدح » ( بر وزن مدح ) به معناى كوشش توأم با رنج است .