خطبهء 112 « 1 » و من خطبة له عليه السّلام ذكر فيها ملك الموت و توفية النفس و عجز الخلق عن وصف اللّه
امام عليه السّلام در اين خطبه پيرامون فرشتهء مرگ ، و قبض روح توسط او ، و ناتوانى بندگان از وصف خداوند سخن مىگويد .
خطبه در يك نگاه
اين خطبه ، كه قرائن نشان مىدهد بخشى از خطبهء مفصّلترى بوده ، در واقع براى بيان اين نكته است كه : انسانها قادر به درك كنه ذات و صفات خدا نيستند زيرا هنگامى كه آنها نتوانند فرشتهء مرگ و صفات و كارهاى او را دقيقا بشناسند چگونه مىتوان انتظار داشت كه ذات و صفات خالق را آن گونه كه هست بدانند .
هامش
( 1 ) سند خطبه :
در « مصادر نهج البلاغه » آمده است كه نويسندهء كتاب « عيون الحكم و المواعظ » « على بن محمّد ليثى » اين خطبه را با كمى تفاوت در كتاب خود آورده و « ابن ميثم بحرانى » هنگام شرح اين خطبه مىگويد : « اين خطبه بخشى از خطبهء طولانىترى بوده كه امام عليه السّلام در بارهء توحيد و تنزيه خداوند متعال بيان فرموده است » اين تعبير نشان مىدهد كه او اصل خطبه را در جاى ديگرى غير از « نهج البلاغه » مشاهده كرده است ( مصادر نهج البلاغه ، جلد 2 ، صفحهء 244 ) .