كرده و اشعار نغز و هشدار دهندهاى سرودهاند ، از جمله شاعر توانا و بىنظير « حافظ شيرازى » در بارهء سرعت زوال نعمتها مىگويد :
مرا در منزل جانان چه امن عيش چون هر دم * جرس ، فرياد مىدارد كه بر بنديد محملها !
و نيز در بارهء بىوفايى دنيا چنين مىسرايد :
برو از خانهء گردون به در ، و نان مطلب * كاين سيه كاسه ، در آخر بكشد مهمان را !
هر كه را خوابگه آخر به دو مشتى خاك است * گو چه حاجت كه به افلاك كشى ايوان را
و نيز در بارهء آميخته بودن راحتىها با درد و رنجها مىگويد :
كه شنيدى كه در اين بزم دمى خوش بنشست ؟ * كه نه در آخر صحبت ، به ندامت برخاست ؟
و سرانجام در بارهء دگرگونيهاى سريع و ناگهانى دنيا چنين مىسرايد :
بيدار شواى ديده كه ايمن نتوان بود * زين سيل دمادم كه در اين منزل خواب است !
سبز است در و دشت بيا تا نگذاريم * دست از سر آبى كه جهان جمله سراب است !
2 - پاسخ به يك سؤال
هنگامى كه كلام امام عليه السّلام را در اين خطبه ، پيرامون « اهل قبور » مىخوانيم كه آنها همسايگانى هستند كه از يكديگر با خبر نيستند و به سراغ هم نمىروند اين سؤال مطرح مىشود كه در روايات متعدّدى آمده كه « اهل قبور » گاه دور