بر ديگران خرده مىگيرند در خود مىيابند ، با اين حال چگونه مىتوانند ديگران را بر آن عيوب ملامت كنند ، در حالى كه خود به آن گرفتارند .
سوّم اين كه : گاه ممكن است ، انسان گناه كوچكى مرتكب شده باشد ، و به گمان اين كه آلوده گناه بزرگى نيست به غيبت و عيبجويى ديگران پردازد ، كه خود بزرگترين گناه است افزون بر اين ، شخص عيبجو چه مىداند ، شايد خداوند گناه كسى را كه غيبتش مىكند بخشيده باشد ، ولى گناه عيبجو بخشوده نشده باشد .
كوتاه سخن اين كه : امام عليه السّلام از طرق مختلف ، راه را بر غيبت كنندگان و عيبجويان مىبندد ، تا جامعهء اسلامى را از اين گناه بزرگ پاك سازد .
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 550
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٥٥٠