اين تشبيه زيبا كه ظالمان را به شتر جموشى همانند مىسازد كه ، حتى از نوشيدن آب خوددارى مىكند ، و صاحبش مىخواهد او را به زور ، وارد آبشخورگاه كرده و سيراب نمايد ، نشان مىدهد كه هدف از مبارزهء با ظالمان ، تنها گرفتن حقّ مظلومان نيست ، بلكه اين كار به نفع خود آنها نيز مىباشد ؛ زيرا هنگامى كه ظلم از حد گذشت ، شورش و عصيان عمومى همچون آتشى زبانه مىكشد ، و تر و خشك را مىسوزاند و اوّلين طعمهء اين آتش ، ظالمان خواهند بود ، همان چيزى كه در عصر « عثمان » و كمى قبل از حكومت امام عليه السّلام صورت گرفت .
از سوى ديگر ، نشان مىدهد كه مهمترين هدف اجتماعى امام عليه السّلام ، گسترش عدالت و گرفتن حقّ ستمديدگان بود و اين همان داروى حيات بخشى است كه غالبا در كام افراد بىخبر ، تلخ است .
اين همان چيزى است كه از مهمترين اهداف بعثت انبيا ، طبق گواهى قرآن مجيد مىباشد آن جا كه مىفرمايد : «
« لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْكِتابَ وَ الْمِيزانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ »
؛ ما رسولان خود را با دلايل روشن فرستاديم و با آنها كتاب آسمانى و ميزان ( شناسايى حق از باطل و قوانين عادلانه ) نازل كرديم ، تا مردم قيام به عدالت كنند » « 1 » .
هامش
( 1 ) حديد ، آيهء 25 .