در چهارمين دستور مىفرمايد : « نگاه چشمها را پايين بياوريد ( و به انبوه و آخر لشكر دشمن نگاه نكنيد ) چرا كه براى قوت و قدرت قلب بهتر و مايهء آرامش بيشتر دلهاست » ( و غضّوا الأبصار فإنّه أربط للجأش « 1 » ، و أسكن للقلوب ) .
اين دستور ، بر خلاف دستورات پيش جنبهء روانى دارد و مىدانيم هر قدر روحيهء سربازان در سطح بالاترى باشد ، اميد به پيروزى بيشتر است به همين دليل امام عليه السّلام بارها بر اين معنى تأكيد مىفرمود ، كه نمونههاى آن در خطبههاى 11 و 66 گذشت .
در پنجمين دستور مىفرمايد : « صداها را خاموش كنيد ( و كمتر سخن بگوييد ) چرا كه سستى را دور مىسازد » ( و أميتوا الأصوات . فإنّه أطرد للفشل ) .
بديهى است هنگامى كه انسان مشغول سخن گفتن شود بخشى از نيروى فكرى و همچنين بخشى از نيروى جسمانى او در اين راه مصرف مىشود و از تمركز فكر و توجّه به حملات حساب شدهء دشمن مىكاهد .
به همين دليل دشمنان خاموش و بى سر و صدا خطرناكتر به نظر مىرسند و لذا در ارتباط با جنگ « بدر » مىخوانيم : هنگامى كه سپاه اسلام ، در برابر سپاه كفر ، قرار گرفت لشكر قريش از كمى نفرات لشكر اسلام تعجب كردند و فكر كردند لشكر بيش از آن است كه مىبينند و احتمالا در پشت تپهها پنهان شدهاند كه در موقع حساس وارد عمل شوند ، لذا « عمير بن وهب » را فرستادند كه اطراف ميدان را جستجو كند « عمير » سوار اسب شد و در گرداگرد بيابان به جستجو پرداخت ، چيزى نديد ، به سوى لشكرگاه برگشت و گفت : سپاه اسلام ، همين جمعيّتى كه در حدود سيصد نفرند مىباشند و كمينى ندارند ولى چنان
هامش
( 1 ) دو واژهء « أربط للجأش » در خطبهء قبل تفسير شد .