فيها و الرّضاء بها - أن تكون كما قال اللّه تعالى سبحانه :
« كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشِيماً
« 1 »
تَذْرُوهُ الرِّياحُ وَ كانَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ مُقْتَدِراً »
« 2 » امام عليه السّلام در اين جا براى اثبات مقصود خود به مثال زيبا و گويايى كه قرآن مجيد در سورهء « كهف » آورده است متوسّل مىشود دست انسانها را گرفته و به دشت و صحرا مىبرد ، منظرهء بهار و پاييز را در نظر آنها مجسّم مىسازد كه چگونه با نزول باران ، زمين مىجنبد و گياهان سر بر مىآورند درختان شكوفه مىكنند و گلها مىخندند و شاخهها پر برگ و سپس پر ميوه مىشوند اما با گذشتن چند ماه برگها پژمرده ، درختان افسرده ، نغمههاى مرغان خاموش ، شاخهها برهنه مىشوند و همه چيز پايان مىگيرد ، آرى ! چنين است وضع زندگى انسانها در اين دنياى فانى و ناپايدار و چه تشبيه جالب و گويايى !
هامش
( 1 ) « هشيما » از مادّهء « هشم » ( بر وزن خشم ) در اصل به معناى شكستن اشياء سست است لذا به گياهان خشك شدهء خرد شده « هشيم » گفته مىشود .
( 2 ) كهف ، آيهء 45 .