جملهء « تحلّت بالآمال » اشاره به اين است كه زينت دنيا جنبهء واقعى ندارد بلكه با پندارها و خيالها و آرزوها تزيين شده است ؛ همان گونه كه جملهء « تزيّنت بالغرور » بر همين معنا تاكيد مىكند ، كه فريب و نيرنگ ، سرمايه اصلى دنيا و عامل تزيين آن است .
اين مطلب هنگامى روشن مىشود كه دورنماى كاخ شاهان و قدرت ظاهرى آنها و زرق و برق قصرهاى ثروتمندان و لباسها و مركبها و وسايل زندگى زيبا و جذاب آنها را از دور ببينى ؛ كه دلها را سخت تكان مىدهد و به خود مشغول مىدارد ؛ امّا هنگامى كه نزديك مىشويم و در اعماق زندگى آنها فرو مىرويم ، چيزى جز بدبختى و گرفتارى ، مشكلات و ناراحتىها و ترس از خطرات دشمن و توطئههاى حسودان و اختلافات دوستان نمىبينيم .
اين تعبيرات در واقع برگرفته از آيات قرآن مجيد است :
در دو آيه مىخوانيم :
« وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا مَتاعُ الْغُرُورِ »
؛ زندگى دنيا جز وسيلهء فريب نيست « 1 » » .
در جاى ديگر مىفرمايد :
« إِنَّ هؤُلاءِ يُحِبُّونَ الْعاجِلَةَ »
؛ آنها زندگى زودگذر را دوست دارند « 2 » » .
و در جاى ديگر مىفرمايد :
« زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَواتِ مِنَ النِّساءِ وَ الْبَنِينَ وَ الْقَناطِيرِ الْمُقَنْطَرَةِ »
؛ محبّت امور مادى از زنان و فرزندان و اموال هنگفت . . . در نظر مردم جلوه داده شده است « 3 » » .
و در جاى ديگر مىفرمايد :
« ذَرْهُمْ يَأْكُلُوا وَ يَتَمَتَّعُوا وَ يُلْهِهِمُ الْأَمَلُ »
؛ بگذار
هامش
( 1 ) آل عمران ، آيهء 185 و حديد ، آيهء 20 .
( 2 ) انسان ، آيهء 27 .
( 3 ) آل عمران ، آيهء 14 .