و زمين بر آنها مىگشوديم » « 1 » .
سپس امام خواستهء اصلى خود را به پيشگاه خدا چنين عرضه مىدارد :
( بارالها ! ) رحمتت را به وسيله ابرهاى پر باران و بهار پر آب و گياه و گياهان سر سبز و پر طراوت بر ما بگستران ، بارانى دانه درشت بر ما نازل كن ، آن چنان كه زمينهاى مرده را با آن زنده كنى و آنچه را از دست رفته به ما بازگردانى » ( و انشر علينا رحمتك بالسّحاب المنبعق « 2 » ، و الرّبيع المغدق « 3 » ، و النّبات المونق « 4 » ، سحّا « 5 » وابلا « 6 » ، تحيي به ما قد مات ، و تردّ به ما قد فات ) .
آنچه در اين تعبيرات آمده تمام خواستههاى قحطى زدگان و گرفتار خشكسالى را منعكس مىكند ، از يك سو تقاضاى ابرهاى پر باران و از سوى ديگر بهارى پر بركت و گياهانى زيبا و پرطراوت و از سوى سوّم به سراغ نتيجهء نهايى مىرود ؛ بارانى كه زمينهاى مرده را زنده كند و آنچه را از دست رفته باز گرداند ؛ نه تنها آن سال سال پر بركتى باشد ، بلكه سالى جبران كننده نسبت به سالهاى خشكسالى پيشين باشد .
هامش
( 1 ) اعراف ، آيهء 96 .
( 2 ) « منبعق » از مادّهء « انبعاق » به معنى انشقاق گرفته شده و از آن جا كه به هنگام بارش باران گويى ابرها شكافته مىشوند و باران از آنها جارى مىشود اين واژه در مورد نزول باران به كار مىرود .
( 3 ) « مغدق » از ريشه « غدق » ( بر وزن شفق ) به معنى آب فراوان گرفته شده و به صورت كنايه براى سالهاى پر نعمت به كار مىرود .
( 4 ) « مونق » از ريشه « انق » ( بر وزن شفق ) به معنى خوشحال شدن و اعجاب نسبت به چيزى گرفته شده است .
( 5 ) « سحّ » به معنى فرو ريختن آب فراوان و پشت سر هم است .
( 6 ) « وابل » به معنى باران شديد و دانه درشت است .