بخش دهم
و جعل شمسها آية مبصرة لنهارها ، و قمرها آية ممحوّة من ليلها ، و أجراهما في مناقل مجراهما ، و قدّر سيرهما في مدارج درجهما ، ليميّز بين اللّيل و النّهار بهما ، و ليعلم عدد السّنين و الحساب بمقاديرهما ، ثمّ علّق في جوّها فلكها ، و ناط بها زينتها ، من خفيّات دراريّها و مصابيح كواكبها ، و رمى مسترقي السّمع بثواقب شهبها ، و أجراها على أذلال تسخيرها من ثبات ثابتها ، و مسير سائرها ، و هبوطها و صعودها ، و نحوسها و سعودها .
ترجمه
خداوند خورشيد را نشانه روشنى بخش روز ، و ماه را نورى محو و كم رنگ براى ( زدودن شدّت تيرگى ) شبها قرار داد و آنها را در مسيرهايشان به حركت درآورد ؛ و مقدار سير آنها را در مراحلى كه بايد بپيمايند معيّن فرمود ، تا شب و روز را بدين وسيله از هم جدا سازد و عدد سالها و زمان معلوم گردد . سپس در فضاى آسمانها ، فلكها ( مدارات كواكب ) را آفريد ، و آنچه زينت بخش آن بود از ستارگان مخفى و كم نور و ستارگان پر نور در آن جايگزين ساخت ، و استراق سمع كنندگان را با شهابهاى ثاقب تير باران نمود ، و همهء آسمانها را به تسخير خود در آورد ، و ستارگان ثوابت و سيّار و هبوط كننده و صعود كننده و نحس و سعد آنها را به جريان انداخت .