« تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَ لَا اللَّيْلُ سابِقُ النَّهارِ وَ كُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ »
؛ و خورشيد كه پيوسته به سوى قرارگاهش در حركت است ، ( آيتى ديگر از آيات خدا است ) اين تقدير و اندازهگيرى خداوند قادر دانا است . و براى ماه منزلگاههايى قرار داديم ( هنگامى كه اين منازل را طى كرد ) سرانجام به صورت شاخهء كهنهء قوسى شكل و زرد رنگ خرما در مىآيد . نه خورشيد را سزاست كه به ماه رسد و نه شب بر روز پيشى مىگيرد و هر كدام در مسير خود شناورند » .
آيات فراوان ديگرى نيز در قرآن است كه به اين حقيقت اشاره مىكند .
در اينجا به دو نكته بايد توجّه داشت : نخست اين كه ، آنچه در جملههاى بالا دربارهء امر و فرمان و پيروى موجودات از فرمان الهى آمده ، همه اشاره به اوامر تكوينيّهء الهى ، يا به تعبيرى ديگر : اشاره به قوانينى است كه خداوند براى جهان هستى تعيين كرده و همهء موجودات را در چنبر اين قوانين قرار داده است به گونهاى كه تخلّف از اين قوانين براى آنها غير ممكن است .
ديگر اين كه ، اين سخن هرگز به معناى مجبور بودن انسان در افعال خويش نيست ! چرا كه خداوند صفت اختيار و آزادى اراده را به عنوان يك قانون از قوانين عالم هستى براى انسان قرار داده است و هرگز انسان نمىتواند اين صفت را از خود سلب كند و به تعبير ديگر : آزادى او هم به فرمان خدا است .