بخش يك نواختى را از بين مىبرد و ارزش آنها را آشكار مىسازد .
ديگر اينكه : آنچه لذّات دنيا را در كام انسان تلخ مىكند اين است كه پيوسته خطرات نعمتها را احاطه كرده و فكر سلب نعمت ، همواره انسان را آزار مىدهد .
امام عليه السّلام در عبارات بالا مىفرمايد : اين مشكل بزرگ دربارهء نعمتهاى آخرت وجود ندارد .
همانگونه كه در قرآن مجيد آمده است كه از زبان بهشتيان به هنگام حمد و ستايش پروردگار مىگويد : «
« وَ قالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَذْهَبَ عَنَّا الْحَزَنَ إِنَّ رَبَّنا لَغَفُورٌ شَكُورٌ الَّذِي أَحَلَّنا دارَ الْمُقامَةِ مِنْ فَضْلِهِ لا يَمَسُّنا فِيها نَصَبٌ وَ لا يَمَسُّنا فِيها لُغُوبٌ »
؛ آنها مىگويند : ستايش براى خداوندى است كه اندوه را از ما بر طرف ساخت ؛ زيرا پروردگار ما غفور و شكور است . خداوندى كه به فضل خود ما را در اين سراى جاويدان جاى داد كه نه رنجى در آنجا به ما مىرسد و نه سستى و واماندگى » . « 1 » سپس امام عليه السّلام به شرح درد و رنجهاى اهل معصيت در سرايى ديگر پرداخته مىفرمايد : « و اما گناهكاران را در بدترين منزلگاه جاى مىدهد و دست آنها را با غل و زنجير به گردنشان مىبندد ، آن گونه كه سرهايشان را به پاها نزديك مىكند ! » ( و أمّا أهل المعصية فأنزلهم شرّ دار ، و غلّ الأيدي إلى الأعناق ، و قرن النّواصي بالأقدام ) اين تعبيرات اشاره به چيزى است كه در قرآن مجيد آمده : «
« إِذِ الْأَغْلالُ فِي أَعْناقِهِمْ وَ السَّلاسِلُ يُسْحَبُونَ فِي الْحَمِيمِ ثُمَّ فِي النَّارِ يُسْجَرُونَ »
؛ در آن هنگام كه غل و زنجيرها بر گردن آنان قرار گرفته و آنها را مىكشند و در آب جوشان وارد مىكنند ، سپس در آتش دوزخ افروخته مىشوند » . « 2 » در ادامهء اين سخن مىافزايد : « خداوند جامههايى از موادّ آتشزا و لباسهايى از قطعههاى آتش بر آنها مىپوشاند ؛ در عذابى كه حرارتش بسيار شديد است و درش
هامش
( 1 ) سورهء فاطر ، آيات 34 - 35 .
( 2 ) سورهء غافر ، آيات 71 - 72 .