بخش ششم
فأمّا أهل الطّاعة فأثابهم بجواره ، و خلّدهم في داره ، حيث لا يظعن النّزّال ، و لا تتغيّر بهم الحال ، و لا تنوبهم الأفزاع ، و لا تنالهم الأسقام ، و لا تعرض لهم الأخطار ، و لا تشخصهم الأسفار . و أمّا أهل المعصية فأنزلهم شرّ دار ، و غلّ الأيدي إلى الأعناق ، و قرن النّواصي بالأقدام ، و ألبسهم سرابيل القطران ، و مقطّعات النّيران ، في عذاب قد اشتدّ حرّه ، و باب قد أطبق على أهله ، في نار لها كلب و لجب ، و لهب ساطع ، و قصيف هائل ، لا يظعن مقيمها ، و لا يفادى أسيرها ، و لا تفصم كبولها . لا مدّة للدّار فتفنى ، و لا أجل للقوم فيقضى .
ترجمه
اما اطاعت كنندگان را در جوار رحمت خويش پاداش عطا مىكند ، و در سراى جاودانى خود براى هميشه جاى مىدهد . در سرايى كه اقامت كنندگانش هرگز از آن كوچ نمىكنند . و حالاتشان دگرگون نمىشود . ترس و وحشتى به آنان روى نمىآورد ، و بيمارى به وجودشان عارض نمىشود ، خطرى به آنها متوجّه نمىگردد ، و سفرها آنها را از ديار خود بيرون نمىراند .
و اما گناهكاران را در بدترين منزلگاه جاى مىدهد و دست آنها را با غل و زنجير به گردنشان مىبندد ، آن گونه كه سرهايشان را به پاها نزديك مىكند . لباسى از موادّ آتشزا و جامههايى از قطعههاى آتش بر آنها مىپوشاند . در عذابى كه حرارتش