لحظهء پايان گرفتن آرزوها ! لحظهء چشم پوشى از تمام فرآوردههاى زندگى ! لحظهء جدا شدن از دوستان و بستگان و فرزندان ! لحظهء وداع با دنيا و با هر چه در دنياست ! و بالأخره لحظهء انتقال به جهانى تازه كه ممكن است آميخته با مشكلات عظيم و پىآمدهاى بسيار دردناكى باشد .
امام عليه السّلام در خطبهء بالا چنان ترسيمى از پايان زندگى و مرگ به صورت لحظه به لحظه فرموده است كه هر خوانندهاى آن را در مقابل خود مجسّم مىبيند و در جريان شرايط هولناك آن قرار مىگيرد .
امام عليه السّلام با تعبيراتى تكان دهنده انسانهايى را كه از اين لحظهء فوق العاده غمانگيز غافلند بيدار مىكند ، تا قبل از فرا رسيدن زمانى كه راه برگشت و جبران و تدارك نيست ، به فكر خود باشند و زاد و توشهء لازم را براى اين سفر خوفناك و طولانى فراهم سازند .
اما نبايد فراموش كرد گروهى از اولياء اللّه و پاكان و نيكان هستند كه بر چهرهء مرگ لبخند مىزنند و تنگاتنگ آن را در آغوش مىگيرند ؛ چرا كه معتقدند : مرگ تنها جامهء رنگارنگى را از آنها مىگيرد و آنها جانى جاودان به دست مىآورند و به تعبير ديگر : سكرات موت و حوادث هولناك لحظهء جان دادن ، بستگى به نيّت و عمل انسان دارد كه مىتواند آن لحظه را به صورت دردناكترين لحظات عمر ، يا زيباترين لحظات زندگى در آورد .
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 591
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٥٩١