علم خداوند به تمام عالم هستى اين گونه است ، نه اينكه صور ذهنى داشته باشد ؛ بلكه وجود عينى آنها نزد او است ؛ چرا كه مىدانيم او همه جا با ماست :
« وَ هُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ »
« 1 » . و او از ما به ما نزديكتر است
« وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ »
« 2 » .
از اينجا روشن مىشود كه توجّه به اين علم گسترده و بىپايان ، چه آثار مهم تربيتى دارد . زيرا ، هنگامى كه انسان ، عالم را محضر خدا بداند و علم او را محيط بر اسرار درون و مسايل برون ببيند ، به يقين مراقب اعمال و حتى نيّات و افكار خويش خواهد بود . « 3 »
هامش
( 1 ) سورهء حديد ، آيهء 4 .
( 2 ) سورهء ق ، آيهء 16 .
( 3 ) براى توضيح بيشتر درباره علم خداوند به كتاب « پيام قرآن » جلد 4 ، مراجعه شود .