خطبهء 100 « 1 » و من خطبة له عليه السّلام فى رسول اللّه و أهل بيته عليهم السّلام
اين خطبه دربارهء رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و اهل بيت گرامى او سخن مىگويد .
خطبه در يك نگاه
همان گونه كه در بحث سند خطبه آمده است اين خطبه را امام عليه السّلام در آغاز خلافت خود بيان فرمود و در آن ، نخست به حمد و ثناى الهى مىپردازد و از رسالت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و خدمات برجستهء آن حضرت و لزوم اطاعت و پيروى از وى سخن مىگويد .
هامش
( 1 ) سند خطبه : « ابن ابى الحديد » در شأن ورود اين خطبه سخنانى دارد كه نشان مىدهد به منبع ديگرى غير از « نهج البلاغه » در مورد اين خطبه دست يافته است . مىگويد : اين خطبه را على عليه السّلام در سومين جمعهء خلافتش بيان فرمود و به طور كنايه از آيندهء خود خبر داد و به آنها گوشزد كرد كه در آن زمان كه اجتماعات عظيم گرد آن حضرت را مىگيرد ، از اين جهان چشم خواهد پوشيد و همين گونه هم شد ! زيرا نوشتهاند كه اهل عراق در آن ماه كه حضرت شربت شهادت نوشيد ، بيش از هر زمان بر گرد آن حضرت جمع شده بودند ؛ به گونهاى كه يك لشكر ده هزار نفرى ، به فرزندش امام حسن عليه السّلام سپرد و لشكر ده هزار نفرى ديگرى به أبو أيّوب انصارى و همچنين به ديگران ، تا آن كه يكصد هزار شمشير زن آمادهء حركت براى در هم كوبيدن ظالمان و غارتگران شام شدند ؛ ولى درست در همين زمان ، « ابن ملجم » ملعون حضرت را با ضربهء شمشير خود شهيد كرد و آن جمعيت عظيم پراكنده شدند . ( اقتباس از : مصادر نهج البلاغه ، جلد 2 ، صفحهء 198 ) .