وجدان شنوندگان را تحريك كرده ، و آنها را از طريق وجوب شكر منعم - كه يك حكم بديهى عقلى است - براى معرفت ذات و صفات او - تا آنجا كه در حوصلهء بشر است - بسيج كند .
در يك جا مىفرمايد : هر چه مىخواهيد ، از او بخواهيد ، جود و بخشش ، هر قدر زياد باشد از خزانهء نعمت و رحمت او چيزى نمىكاهد .
در جايى ديگر مىگويد : او بقدرى سخاوتمند و بخشنده است كه حتّى اگر كسى از او درخواستى هم نكند ، ولى وى را نيازمند و لايق بداند ، به او مىبخشد و مشمول عناياتش مىكند .
همان گونه كه در دعاى معروف ماه رجب نيز مىخوانيم : « يا من يعطي من سئله ، يا من يعطي من لم يسئله و من لم يعرفه ، تحنّا منه و رحمة ؛ اى كسى كه هر كس از او درخواستى كند به او مىبخشد و حتّى كسى را كه درخواستى نكرده و او را هم نمىشناسد ، از عطا و بخشش خويش محروم نمىسازد » « 1 » .
در جاى ديگر ، با عباراتى بسيار زيبا و دلنشين اين حقيقت را بر ملا مىسازد كه اگر تمام گنجهاى صحرا و دريا و همهء ثروتهاى موجود روى زمين و زير زمين را به كسى ببخشد ، كمترين اثرى در جود و بخشش او نمىگذارد و از دامنهء آن نمىكاهد و نيز تكرار سؤال و درخواست و الحاح و اصرار در گسترش عطا و سخاى او اثرى ندارد ؛ در حالى كه انسانها هر قدر سخىّ و بخشنده باشند ، در مقابل تمام اين امور آسيب پذيرند و دليل آن يك چيز است و آن اينكه امكانات و عطاياى همه محدود است و عطا و نعمتهاى خدا همچون ذات پاك او نامحدود .
هامش
( 1 ) مفاتيح الجنان ، اعمال ماه رجب .