خطبهء 90 « 1 » و من خطبة له عليه السّلام و تشتمل على قدم الخالق و عظم مخلوقاته ، و يختمها بالوعظ
اين خطبه پيرامون ازلى بودن خداوند و عظمت مخلوقات او سخن مىگويد و آن را با موعظه و اندرز پايان مىبخشد .
خطبه در يك نگاه
اين خطبه داراى چهار بخش است با مفاهيمى كه در ارتباط با يكديگر است .
در بخش اوّل : ازلى بودن خداوند با تعبيرات بسيار گويا و زيبايى تشريح شده است .
در بخش دوم : سخن از احاطهء علمى خداوند نسبت به بندگان و آگاهى او بر زوايا و خفاياى وجود انسان است .
در بخش سوم : دشمنان خدا را به مجازاتهاى سخت تهديد ، و دوستان و مطيعان و شاكران را به پاداشهاى عالى تشويق مىكند .
هامش
( 1 ) سند خطبه : در « مصادر نهج البلاغه » قسمت عمدهء اين خطبه را از نويسندهء « عيون الحكم و المواعظ » ( على بن محمّد واسطى ) نقل مىكند و در « غرر الحكم » تنها ذيل آن آمده است و هر دو نشان مىدهد كه از منبعى غير از « نهج البلاغه » گرفتهاند و گر نه هر دو با متن « نهج البلاغه » هماهنگ مىشدند . « ابن اثير » در « نهايه » نيز به تفسير لغاتى از آن پرداخته كه نشان مىدهد آن را در اختيار داشته است ( مصادر نهج البلاغه ، جلد 2 ، صفحهء 141 ) .