داده نشد ، مگر اين كه مثل آن هم ، امروز به شما بخشيده شده است ( پس چرا نمىبينيد و نمىشنويد ؟ ! ) و اللّه ما أسمعكم « 1 » الرّسول شيئا إلّا و ها أنا ذا مسمعكموه ، و ما أسماعكم اليوم بدون أسماعكم « 2 » بالأمس ، و لا شقّت لهم الأبصار ، و لا جعلت لهم الافئدة في ذلك الزّمان ، إلّا و قد أعطيتم مثلها في هذا الزّمان ) .
سپس اضافه مىفرمايد : « به خدا سوگند ! بعد از آنها چيزى به شما نشان داده نشده ، كه بر آنان مجهول باشد و شما به چيزى اختصاص نيافتيد كه آنان از آن محروم شده باشند ( و خداوند به شما وعدهء خاصى براى رهايى از عذابش نداده است ) . » ( و و اللّه ما بصّرتم بعدهم شيئا جهلوه ، و لا أصفيتم به و حرموه ) .
بنابراين ، شما در همه چيز مثل آنها هستيد ، در حالى كه آنها پيروان حق شدند و شما روىگردان هستيد .
در واقع امام عليه السّلام به طور ضمنى اين حقيقت تلخ را اعلام مىكند كه در عصر او - به خاطر سوء تدبير خلفاى پيشين و به خاطر غرق شدن در ثروتهاى باد آورده كه از طريق غنايم جنگى در فتوحات اسلامى ، جزيرهء عربستان را پر كرده بود - جاهليّت ديگرى آغاز شده و مردم در آن گرفتار شدهاند . بتها به اشكال ديگرى ظاهر گشتهاند ، هر درهم و دينارى بتى شده و هر پست و مقامى ، صنمى ! هوا و هوسهاى جاهلى و تعصّبهاى كوركورانه و رقابتهاى ويرانگر قابيل و آلودگىهاى اخلاقى همچون خوره بر پيكر مسلمين ظاهر گشته و آنها را رنج مىدهد .
امام مىفرمايد : رسالت من در اين عصر و زمان ، همان رسالت رسول اللّه است .
هامش
( 1 ) - روشن است كه ضميرها در اينجا نبايد به صورت ضمير مخاطب ( كم ) باشد ، بلكه بايد به صورت ضمير غائب ( هم ) باشد ، زيرا اشاره به مردمى است كه در عصر پيامبر مىزيستند . به نظر مىرسد اشتباه از « ناسخين » باشد و لذا بسيارى از « شارحان نهج البلاغه » همين گونه پذيرفتهاند .
( 2 ) - روشن است كه ضميرها در اينجا نبايد به صورت ضمير مخاطب ( كم ) باشد ، بلكه بايد به صورت ضمير غائب ( هم ) باشد ، زيرا اشاره به مردمى است كه در عصر پيامبر مىزيستند . به نظر مىرسد اشتباه از « ناسخين » باشد و لذا بسيارى از « شارحان نهج البلاغه » همين گونه پذيرفتهاند .