خطبهء 71 « 1 » و من خطبة له عليه السّلام فى ذمّ اهل العراق و فيها يوبخهم على ترك القتال و النّصر يكاد يتمّ ، ثمّ تكذيبهم له
از سخنانى است كه امام عليه السّلام در نكوهش جمعى از اهل عراق فرمود و در آن ، آنها را توبيخ مىكند بر اين كه ، در آن موقع كه پيروزى كامل ، نزديك شده بود ، دست از جنگ كشيدند ، سپس امام عليه السّلام را تكذيب كردند ( زيرا امام عليه السّلام در بعضى از خطبهها پيشگويىهايى مخصوصا دربارهء آيندهء مردم عراق فرموده بود ) .
هامش
( 1 ) سند خطبه : نويسندهء « مصادر نهج البلاغه » مىگويد : اين خطبه بخشى از خطبهء طولانى ترى است كه امام عليه السّلام بعد از جنگ صفّين آن را در برابر مردم عراق بيان فرمود كه بخشى از آن را « ابن دأب » كه از معاصران خليفهء عبّاسى « موسى الهادى » بود ، در كتاب « اختصاص » آورده است . مرحوم « شيخ مفيد » نيز آن را در « ارشاد » نقل كرده . از كلام « اين ابى الحديد » نيز استفاده مىشود كه او اين خطبه را در منبع ديگرى نيز ديده و پارهاى از تفاوتهايى را كه آن منبع ، با نهج البلاغه داشته است ، بيان مىكند . سپس نويسندهء مصادر مىافزايد :
با دقّت روشن مىشود كه اين خطبه و خطبهء 97 يك خطبه بوده است كه مرحوم « سيّد رضى » دو بخش آن را از يكديگر جدا كرده است . ( مصادر نهج البلاغه ، جلد 2 ، صفحهء 66 ) .