به آنها تأكيد مىكند كه نه تنها از شهادت نهراسند ، بلكه با آغوش باز از آن استقبال كنند ، جادّهء آن را جادّهاى صاف و مستقيم و هموار بشمرند و با آرامش خاطر ، به سوى آن حركت كنند ، امام عليه السّلام خود نمونهء كامل عاشقان شيداى شهادت بود و سوگند ياد مىكرد كه : « علاقهء فرزند ابوطالب به مرگ و شهادت در راه خدا ، بيش از علاقهء طفل شيرخوار ، به پستان مادر است ! « 1 » » .
سپس امام عليه السّلام بعد از ذكر اين مقدّمات به سراغ نتيجهء نهايى مىرود و به مركز تجمّع سپاه شام و همچنين خيمهء عظيم « معاويه » و ياران نزديكش اشاره كرده ، به اصحاب خود دستور مىدهد كه : « به اين گروه كثير و مركز تجمّع و خيمهگاه عظيم و پرزرق و برق معاويه ، به شدّت حمله بريد و بر قلب آن بتازيد ! » ( و عليكم بهذا السّواد الأعظم ، و الرّواق المطنّب ، فاضربوا ثبجه ) .
بديهى است اگر حمله از گوشه و كنار و با ترس و احتياط شروع شود ، دشمن جسور مىگردد ، و به عكس ، اگر حملهء برقآسايى به قلب سپاه دشمن و مركز فرماندهى آن بشود ، روحيهء آنها را در هم مىشكند و نشانهء روشنى بر قدرت و عظمت حمله ، خواهد بود . امام عليه السّلام از همين نكتهء روانى استفاده كرده ، دستور حمله را به قلب سپاه دشمن و مركز فرماندهى آن ، صادر مىكند .
« سواد اعظم » ( سياهى بزرگ ) كنايه از گروه عظيمى است كه در يك جا جمع مىشود و از فاصلهء دور ، به صورت سياهى عظيمى خودنمايى مىكند و در اينجا اشاره به مركز تجمّع لشكر معاويه است .
« رواق » ( بر وزن كتاب ) به معناى ايوان يا اتاقهايى است كه در قسمت جلو ساختمان قرار دارد و در اينجا اشاره به خيمهء بزرگى است كه براى « معاويه » زده بودند و « مطنّب » به معناى چيزى است كه آن را با طنابها محكم بستهاند .
هامش
( 1 ) براى توضيح بيشتر در اين زمينه ، به جلد اوّل ، ذيل خطبهء پنجم مراجعه شود .