بخش سوم
اللّهمّ إنّي قد مللتهم و ملّوني و سئمتهم و سئموني « 1 » ، فأبدلني بهم خيرا منهم ، و أبدلهم بي شرّا منّى ! اللّهمّ مث « 2 » قلوبهم كما يماث الملح في الماء ، أما - و اللّه ! - لوددت أنّ لي بكم ألف فارس من بني فراس بن غنم .
هنالك ، لو دعوت ، أتاك منهم * فوارس مثل أرمية الحميم
ثمّ نزل عليه السّلام من المنبر .
ترجمه
خداوندا ! من ، از آنها خسته شدهام و آنها نيز از من ( كه هماهنگى با نيّات شومشان ندارم ) خسته شدهاند . من ، از آنان ملول گشتهام ، و آنان نيز از من ، ملول گشتهاند ، پس ، به جاى آنان ، افرادى بهتر ، به من عنايت فرما ! و به جاى من ، شخص بدى را بر سر آنها مسلّط فرما . خداوندا ! دلهاى آنها را ( از غم و اندوه ) ذوب كن آن گونه كه نمك در آب ذوب مىشود ! بدانيد - به خدا سوگند - دوست داشتم به جاى شما ، يك هزار مرد سوار از قبيله بنى فراس بن غنم ( كه شجاع و وفادارند ) مىداشتم ( سپس امام در وصف آنان به اين شعر متمثّل مىشود ) .
هنالك ، لو دعوت ، أتاك منهم * فوارس مثل أرمية الحميم
هامش
( 1 ) . « سئمتهم » از مادّه « سأم » است و به معناى « ملالت و افسردگى و زدگى از چيزى » است .
( 2 ) . « مث » از مادّه « ميث » است و در اصل ، به معناى « حل شدن چيزى در آب » است و بر بارش باران كه خاك زمين را در خود حل مىكند ، نيز اطلاق شده و به حوادث تلخ و دردناك كه عقل و هوش انسان را مىگيرد و قلب او را فشار مىدهد نيز گفته شده است .