قرآن مجيد ، وحدت كلمهء مسلمانان را ، يكى از معجزات پيامبر اسلام معرّفى كرده است « 1 » و وحدت مسلمانان را كه در سايهء ايمان ، در عصر پيامبر ، به وجود آمد ، از نعم بزرگ الهى دانسته « 2 » و اختلاف و پراكندگى و نفاق را هم رديف عذابهاى زمينى و آسمانى مىشمرد . « 3 » حضرت ، مسألهء انضباط و تمركز رهبرى و مديريت را به عنوان عامل ديگرى ذكر مىكند كه آن نيز ، مكمّل اصل اتحاد و همبستگى است . در عصر خود ، انقلابهايى را ديديم كه پيروز شدند و انقلابهاى ديگرى به شكست انجاميدند . و دليل واقعى آن پيروزى ، وحدت رهبرى ، و دليل اين شكست ، تعدّد و پراكندگى مراكز تصميم گيرى بود .
حضرت ، مسألهء امانت را ، سومين عامل شمرده است . بىشك ، هيچ قوم و ملّتى ، روى سعادت و پيروزى را نخواهد ديد ، مگر اين كه امكاناتش را به خوبى حفظ كند و از آنها حد اكثر استفاده را نمايد . و اين امر ، ممكن نيست ، مگر اين كه آحاد مردم ، امانتدار باشند و در حفظ امكانات اجتماعى خود ، بكوشند .
و بالأخره ، حضرت ، چهارمين عامل پيروزى را ، اصلاح طلبى فرد فرد جامعه ذكر مىكند . به تعبيرى ديگر ، تا مردم ، مصالح جامعه را در نظر نگيرند و منافع شخصى خود را فداى آن نكنند و در اصلاح اجتماع خويش نكوشند ، هرگز بر مشكلات پيروز نمىشوند و در چنگال دشمن ، ضعيف و زبون و ناتوان خواهند بود . آنهايى كه فساد جامعه را به قيمت منافع خود مىخرند ، هم جامعه را ويران مىكنند و هم خانهء خود را .
هامش
( 1 )« هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِينَ وَ أَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ لَوْ أَنْفَقْتَ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً ما أَلَّفْتَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ وَ لكِنَّ اللَّهَ أَلَّفَ بَيْنَهُمْ »( سورهء انفال ، آيات 62 - 63 ) .
( 2 )« وَ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً »( سورهء آل عمران ، آيهء 103 ) .
( 3 )« قُلْ هُوَ الْقادِرُ عَلى أَنْ يَبْعَثَ عَلَيْكُمْ عَذاباً مِنْ فَوْقِكُمْ أَوْ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِكُمْ أَوْ يَلْبِسَكُمْ شِيَعاً »( سورهء انعام ، آيهء 65 ) .