و إنّما سمّيت الشّبهة شبهة لأنّها تشبه الحقّ : فأمّا أولياء اللّه فضياؤهم فيها اليقين و دليلهم سمت الهدى و أمّا أعداء اللّه فدعاؤهم فيها الضّلال و دليلهم العمى فما ينجو من الموت من خافه ، و لا يعطى البقاء من أحبّه .
ترجمه
شبهه ، تنها از اين جهت شبهه ناميده شده است كه شباهتى به حق دارد ( هر چند در واقع باطل است ) ، امّا دوستان خدا در برابر شبهات نور و چراغ راهشان يقين است و دليل راهنماى آنها سمت و مسير هدايت . و امّا دشمنان خدا ، دعوت كنندهء آنان در شبهات همان ضلالت و راهنماى آنها كور دلى است ، آن كس كه از مرگ بترسد ، ( هرگز به خاطر اين ترس ) از مرگ رهايى نمىيابد و آن كس كه بقا را دوست دارد به او بقا نمىدهند .
شرح و تفسير
در شبهات چه بايد كرد ؟
از پارهاى از منابع استفاده مىشود كه اين بخش از خطبهء بالا ناظر به داستان طلحه و زبير و جنگ جمل است ، چرا كه در آن جنگ گروهى از مردم را گرفتار شبهه و به پيمان شكنى و قيام بر ضدّ حق دعوت كردند .
از عوامل شبهه كشانيدن پاى همسر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به ميدان جنگ و طرح