سپس پيكر ما را بسوزانند و بار ديگر زنده شويم و اگر هفتاد بار اين كار تكرار گردد ، دست از حمايت تو - كه حمايت حق و عدالت است - بر نمىداريم . « 1 » امام امير المؤمنين على عليه السّلام در نامهء 36 ، از نامههاى نهج البلاغه نيز به همين معنا در قالب عباراتى ديگر ، اشاره فرموده است ، آنجا كه در پاسخ برادرش عقيل ، كه به صورت فرمانده لشكرى به سوى دشمن اعزام شده بود ، مىفرمايد :
« و أمّا ما سألت عنه من رأيى فى القتال ، فانّ رأيى قتال المحلّين حتّى ألقى اللّه لا يزيدني كثرة النّاس حولى عزّة و لا تفرّقهم عنّى وحشة و لا تحسبنّ ابن أبيك - و لو أسلمه النّاس - متضرّعا متخشّعا و لا مقرّا للضّيم واهنا » .
امّا آنچه در مورد جنگ از من پرسيدهاى و نظر مرا در اين باره خواستهاى ، عقيدهء من اين است كه با كسانى كه پيكار با ما را حلال مىشمارند ، پيكار كنم تا آن گاه كه خداوند را ملاقات كنم . ( بدان و آگاه باش ) ! نه كثرت جمعيّت در اطرافم ، موجب عزّت من خواهد شد و نه متفرق شدن آنان از اطرافم ، موجب وحشت .
هرگز گمان مبر كه فرزند پدرت - هر چند مردم دست از يارى او بردارند - به تضرّع و خشوع افتد و يا در برابر ظلم و ستم ، سستى به خرج دهد و تسليم گردد ! در داستان موسى بن عمران عليه السّلام نيز مىخوانيم كه قوم او وقتى به دروازههاى بيت المقدس رسيدند ، از قدرت گروه عمالقه - كه حاكم بر آنجا بودند - به وحشت افتادند و تصميم و ارادهء آنها سست گشت و سر به نافرمانى در برابر موسى عليه السّلام و برادرش هارون عليه السّلام برداشتند و با صراحت گفتند كه تا آنها در اين سرزمين هستند ، ما هرگز وارد آن نخواهيم شد ، لذا تو و پروردگارت - كه وعدهء پيروزى به تو داده است - برويد و با آنها بجنگيد ، هنگامى كه پيروز شديد ما را خبر كنيد . ما در اينجا نشستهايم :
« قالُوا يا مُوسى إِنَّا لَنْ نَدْخُلَها أَبَداً ما دامُوا فِيها فَاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّكَ فَقاتِلا إِنَّا هاهُنا قاعِدُونَ »
. « 2 »
هامش
( 1 ) براى آگاهى بيشتر بر مضمون خطبهء امام عليه السّلام در آن شب تاريخى و جوابهاى بسيار شجاعانه يارانش در برابر امام عليه السّلام ، به جلد 44 ، بحار الانوار ، صفحهء 392 به بعد مراجعه فرماييد .
( 2 ) سورهء مائده ، آيهء 24 .