را بريزند و ويرانىها به بار آوردند .
قريش با اين عمل خود ، در واقع مانند هر حسود ديگرى به حكمت خدا اعتراض دارند .
آنجا كه مىفرمايد :
« اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ »
« 1 » ، خدا آگاهتر است كه رسالت و نبوّتش را در كجا و در چه خاندانى قرار دهد » .
و نيز مىفرمايد :
« أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنا آلَ إِبْراهِيمَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ آتَيْناهُمْ مُلْكاً عَظِيماً »
« 2 » ، آنها نسبت به مردم ، ( اشاره به پيغمبر و خاندان او است ) كه از ميان تودههاى مردم برخاستند ، بر آن چه خدا از فضلش به آنها بخشيده است ، حسد مىورزند ، در حالى كه ما به آل ابراهيم كتاب و حكمت بخشيديم و حكومت عظيمى به آنها داديم .
و نيز مىفرمايد :
« قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ »
، « 3 » بگو : بار الها ! مالك حكومتها تويى ، به هر كس بخواهى حكومت مىبخشى و از هر كس بخواهى مىگيرى ، و هر كس را بخواهى عزّت مىدهى و هر كه را بخواهى خوار مىكنى . تمام خوبىها به دست تو است و تو بر هر چيزى قادرى » .
بديهى است كه اگر انسان به اين اصول قرآنى ايمانى راسخ داشته باشد ، هرگز نسبت به كسانى كه خداوند بر طبق حكمتش ، آنها را مشمول مقام نبوّت و امامت قرار داده ، حسد نمىورزد و حكمت خداوند را زير سؤال نمىبرد .
هامش
( 1 ) سورهء انعام ، آيهء 124 .
( 2 ) سورهء نساء ، آيهء 54 .
( 3 ) سورهء آل عمران ، آيهء 26 .