من نفسه للأمانة ، و اتّخذ ستر اللّه ذريعة إلى المعصية .
آرى ، ظاهرى متواضع و آرام و باوقار و بىاعتنا به دنيا و آنچه در دنيا است دارد و خود را به شعار صالحان آراسته است و از ستّار العيوب بودن خداوند سوء استفاده مىكند و در طريق عصيان و نافرمانيش گام بر مىدارد .
ممكن است كه اين گروه ظاهرا به خدا و روز رستاخيز ايمان داشته باشند ، ولى به يقين ايمان به اين دو اصل مهم در اعماق وجودشان نفوذ نكرده ، و گرنه چگونه ممكن است متاعى به آن گرانبهايى را به اين ثمن بخس و بهاى ناچيز مبادله كنند ؟ به همين دليل ، در احاديث آمده است كه ريا كاران در قيامت - كه پردهها كنار مىرود و چهرهء واقعى هر كس آشكار مىشود - به عنوان « يا كافر ! يا فاجر ! يا غادر ! يا خاسر » ! مخاطب مىشوند و به آنها گفته مىشود : « حبط عملك و بطل أجرك فلا خلاص لك اليوم فالتمس أجرك ممّن كنت تعمل له » ، اعمالت نابود شد و اجر و پاداشت از ميان رفت و هيچ راه نجاتى امروز براى تو باقى نمانده است .
برو و پاداشت را از كسى كه اعمالت را براى او انجام دادى بگير . « 1 » بىشك اين گروه - مانند ساير گروههاى چهارگانه - تنها در عصر مولا على عليه السّلام وجود نداشتند ، بلكه هميشه و در هر جامعهاى بوده و هستند و خطر آنها بر دين و دنياى مردم از همهء گروهها بيشتر است .
به همين دليل پيروان حق بايد بدقّت مراقب آنها باشند و در دام آنان نيفتند .
خوشبختانه بسيارى از آنها عملا خود را رسوا مىكنند و هنگامى كه بر سر دو راهى دين و دنيا قرار مىگيرند ، با يك چرخش سريع به راه دنيا مىروند و از دين خدا دور مىشوند و رضاى خلق را با سخط و خشم خالق خريدارى مىكنند تا از دنياى آنان بهرهاى گيرند . افكار آنها منحط و همّتشان كوتاه و روحشان آلوده و درونشان زشت و پليد و هميشه گرفتار دوگانگى شخصيت و نفاق هستند . در ادامهء اين بحث امام به سراغ گروه چهارم - كه همان « پارسايان دروغين و زاهدان ريايى » هستند - مىرود و
هامش
( 1 ) وسايل الشيعه ، جلد 1 ، صفحهء 51 .