به خاطر خشنودى خدا مىفروشند و خداوند نسبت به بندگان مهربان است .
در يكى از كلمات قصار آن حضرت ، مىخوانيم : « انّه ليس لأنفسكم ثمن إلّا الجنّة فلا تبيعوها إلّا بها » ، به يقين براى جان شما بهايى جز بهشت نيست ، به كمتر از آنش نفروشيد « 1 » .
حضرت سپس به سراغ گروه سوم - كه همان صاحبان تزويرند - مىرود و آنها را با اوصافى دقيق و حساب شده ، مشخص مىكند و مىفرمايد :
« گروه ديگرى از مردم كسانى هستند كه دنيا را با كارهاى آخرت طلب مىكنند نه اين كه آخرت را با عمل دنيا طلب كنند ، « و منهم من يطلب الدّنيا به عمل الآخرة ، و لا يطلب الآخرة به عمل الدّنيا » .
در واقع ، هدف آنها ، همان هدف گروه دوم است ، با اين تفاوت كه آنها ، حطام دنيا را با زور و ظلم به چنگ مىآورند و اينها ، با تزوير و زيانكارى و فريب و خود نمايى .
گر چه هر دو گمراهند و ظالم و دنيا پرست ، ولى شايد حال اين گروه از پارهاى از جهات ، از حال گروه نخست بدتر هم باشد ، چرا كه دين الهى را سرمايهء دنياى خود ساختند و با اين عمل ، هم دنياى مردم را ويران مىكنند و هم دينشان را .
حضرت سپس به تشبيه حالات آنها پرداخته و در پنج جمله آنها را به روشنى معرّفى كرده ، مىفرمايد : « خود را متواضع جلوه مىدهند : گامها را كوتاه بر مىدارند ( خود را با وقار معرّفى مىكند ) و دامن خود را ( ظاهرا از آلودگى به دنيا ) جمع مىكنند و خويشتن را به زيور امانت داران مىآرايند . ( و در يك جمله ) پوشش خدايى را ، وسيلهء معصيت قرار مىدهند ، « قد طامن « 2 » من شخصه ، و قارب من خطوه ، و شمّر « 3 » من ثوبه ، و زخرف
هامش
( 1 ) ن ، ك ، ش ، 456 .
( 2 ) طامن و اطمينان ، از يك ماده هستند و در اصل به معناى « آرامش و سكون » است . و در عبارت بالا اشاره به وقار و تواضع صورى و ظاهرى است .
( 3 ) « شمّر » از ماده « شمر » به معناى « جمع و جور كردن و مهيا شدن » آمده است .