بخش اوّل
أيّها النّاس المجتمعة أبدانهم ، المختلفة أهواؤهم ! كلامكم يوهي الصّمّ الصّلاب ، و فعلكم يطمع فيكم الأعداء ! تقولون في المجالس :
كيت و كيت ، فإذا جاء القتال قلتم : حيدي حياد ! ما عزّت دعوة من دعاكم ، و لا استراح قلب من قاساكم ، أعاليل بأضاليل و سألتموني التّطويل ، دفاع ذي الدّين المطول .
ترجمه
اى مردمى كه بدنهايتان جمع و افكار و خواستههايتان پراكنده است ! سخنان ( داغ ) شما ، سنگهاى سخت را درهم مىشكند ، ولى اعمال ( سست ) شما دشمنانتان را به طمع مىاندازد . در مجالس خود ( داد سخن مىدهيد و رجز مىخوانيد ) ، مىگوييد : « چنين و چنان خواهيم كرد » ، امّا هنگامى كه لحظهء پيكار با دشمن فرا مىرسد ، مىگوييد : « اى جنگ ! از ما دور شو ! » آن كس كه شما را ( براى دفاع از حق ) فرا خواند ، پاسخ آبرومندانهاى نمىشنود . و آن كس كه شما را با قهر و زور ( براى جهاد و انجام وظيفه ) در فشار بگذارد ، قلبش آرامش نمىيابد . شما پيوسته به بهانههاى گمراه كننده متوسّل مىشويد و تعلّل مىورزيد و از من مىخواهيد كه جهاد را به تأخير اندازم ، مانند بدهكارى كه ( بر اثر سستى و سهل انگارى از اداى دين خويش ناتوان شده ) و از طلبكار خود پيوسته تمديد و مهلت مىخواهد !