شام ، زيور آلات زنان يهودى يا نصرانى را كه در پناه اسلام مىزيستهاند ، به يغما بردهاند حتّى آنها را در كنار زنان مسلمان قرار مىدهد و نسبت به هر دو ، شديدا اظهار نگرانى و ناراحتى مىكند كه چرا حرمت آنها شكسته شده و زيورآلاتشان غارت گرديده ؟ ! و مردم عراق را به خاطر سستى و تنبلى در برابر اين غارتگران ، شديدا ، ملامت و سرزنش مىكند .
3 - غيرت دينى
منظور از غيرت دينى ، اين است كه انسان ، در برابر تخلّفاتى كه از مسير حق و عدالت و احكام الهى مىشود ، خاموش ننشيند و بىتفاوت از كنار آنها نگذرد بلكه تخلّف ، هر چه شديدتر باشد ، جوش و خروش او بيشتر گردد . كسانى كه خونسرد و بىرمق ، از مقابل اين امور مىگذرند ، فاقد غيرت دينى هستند .
قرآن مجيد ، در بارهء بعضى از جنگجويان با ايمان كه فاقد وسائل لازم براى شركت در ميدان جنگ بودند ، مىفرمايد :
« وَ لا عَلَى الَّذِينَ إِذا ما أَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لا أَجِدُ ما أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ تَوَلَّوْا وَ أَعْيُنُهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ حَزَناً أَلَّا يَجِدُوا ما يُنْفِقُونَ »
« 1 » ، بر كسانى كه وقتى نزد تو آمدند كه آنها را بر مركبى ( براى ميدان جهاد ) سوار كنى و تو گفتى كه : « مركبى كه شما را بر آن سوار كنم ، ندارم . » و آنها از نزد تو بازگشتند در حالى كه چشمانشان از اندوه ، اشكبار بود ، ايرادى نيست ، چرا كه چيزى كه در راه انفاق كنند ، نداشتند .
اين ، چه عاملى است كه فردى را كه ابزار و وسايل جهاد را نمىيابد چنان منقلب مىكند كه بىاختيار مانند ابر بهار ، اشك بريزد ؟ ( توجه داشته باشيد « تفيض » ، در اينجا به معناى « فرو ريختن فراوان » است ) ، آن چيزى جز غيرت دينى نيست .
در خطبهء مورد بحث نيز به يكى از مظاهر آن - كه در بالاترين حدّ قرار دارد - اشاره شده است . حضرت مىفرمايد : « اگر مسلمانى ، به خاطر اين حادثهء ( بسيار دردناك )
هامش
( 1 ) سورهء توبه ، آيهء 92 .