مىشود ، مردم شهرهاى ديگر به يارى شهر مورد تهاجم نشتابند . بديهى است در حادثه متقابل نيز اهل شهر دوم به يارى شهر نخست نخواهند آمد و نيز محلات يك شهر ، همه به صورت واحدهاى جداگانه در مىآيند و با اين تجزيه پيروزى دشمن مهاجم مسلّم است .
ولى اگر حالت انفعالى مبدّل به حالت تهاجمى شود و مسلمانان بر دشمنان پيشى بگيرند و هر كدام سهم خود را در مسئوليت اجتماعى و دفاع از كيان اسلام و كشورهاى اسلامى بر عهده بگيرند و هر گاه بخشى از كشور عظيم اسلام مورد تهاجم واقع شود همهء كشورهاى اسلامى ، يكپارچه برخيزند و به يارى بشتابند ، به يقين پيروزى با آنها خواهد بود .
در خطبهء 166 نيز به بخشى از اين مطلب اشاره شده است : ( أيّها النّاس ! لو لم تتخاذلوا عن نصر الحقّ و لم تهنوا عن توهين الباطل لم يطمع فيكم من ليس مثلكم و لم يقو من قوى عليكم ) ، اى مردم ! اگر دست از حمايت هم در يارى حق برنمىداشتيد و در تضعيف باطل ، سستى نمىكرديد ، هيچ گاه ، آنان كه در پايهء شما نيستند ، در شكست شما طمع نمىكردند و هيچ نيرومندى ، بر شما غالب نمىشد .
2 - حمايت از اقليتهاى مذهبى
ممكن است بعضى تصور كنند كه مسألهء احترام به اقليتهاى مذهبى كه در پناه اسلام ، جان و مالشان محفوظ شمرده شده و نيز حمايت از آنها ، تنها يك شعار است ، ولى توجه به مسائل مربوط به آنها در فقه اسلامى و تعبيراتى مانند تعبير امام عليه السّلام در اين خطبه ، نشان مىدهد كه اسلام ، دقيقا خود را حامى آنها مىشمرد و ما دام كه دست به پيمان شكنى و اعمالى بر ضد اسلام نزدهاند ، جان و مال و حيثيت و آزادىشان ، محفوظ است .
در اين فراز خطبه ، امام عليه السّلام شديدا از اين مسأله ناراحت است كه چرا غارتگران