حضرت ، سپس به استدلال مهم و روشنى در اين زمينه پرداخته و مىفرمايد : « به خدا سوگند ! هر زمان ، قوم و ملّتى ، در درون خانهاش ، مورد هجوم دشمن قرار گرفته ، ذليل و خوار شده است ، « فو اللّه ! ما غزي قوم قطّ في عقر « 1 » دارهم إلّا ذلّوا . » روشن است آنهايى كه در درون خانهء خود ، مورد تهاجم دشمن قرار مىگيرند ، به آسانى روحيه خود را از دست مىدهند و احساس شكست مىكنند و همين امر ، به شكست آنها مىانجامد .
از سوى ديگر مهاجم ، هيچ گاه رعايت حفظ مصالح خانه و كاشانه و شهر و ديار قومى را كه مورد هجوم واقع شدهاند نمىكند ، مىزند و مىكوبد و ويران مىكند و پيش مىآيد ، ولى صاحب خانه ناچار است اين امور را رعايت كند ، چرا كه سرمايههاى او را تشكيل مىدهد و همين گونه ملاحظات ، فعّاليت آنها را محدود مىكند و اى بسا منجر به شكست مىشود .
هنگامى كه جمعيّتى در خانهء خود مورد هجوم قرار مىگيرد ، زن و فرزندان و كودكان در لابهلاى جنگجويان قرار مىگيرند . مهاجم ، بىپروا خون مىريزد و پيش مىآيد ، ولى صاحب خانه ، مجبور به رعايت مسائل انسانى مربوط به خويش است .
اين امر نيز كار او را به كندى مىكشاند .
مجموع اين امور و امورى ديگر ، دليل بر شكست قومى است كه در خانه خود مورد تهاجم قرار گيرند . به همين دليل ، در غزوات اسلامى ، هميشه ( جز در بعضى از موارد استثنايى كه شرايط خاصى وجود داشته ، مانند جنگ احزاب ) دستور داده مىشد كه جنگجويان ، به خارج شهر و به استقبال دشمن بروند .
سپس امام عليه السّلام به عنوان نتيجه گيرى مىفرمايد : « ولى شما ، هر كدام ، مسئوليت را به گردن ديگرى انداختيد و دست از يارى هم برداشتيد تا آنجا كه مورد هجوم
هامش
( 1 ) « عقر » ( بر وزن ظهر ) به معناى « اساس و ريشهء هر چيزى » است . و اين كه به پى كردن شتر ، عقر ( بر وزن ضرب ) گفته مىشود ، به خاطر اين است كه اساس و ريشه آن را مىزنند ، به طورى كه شتر تعادل خود را از دست مىدهد و به روى زمين مىافتد .