23 - 27 - واكنش پرهيزگاران * در برابر قرآن مجيد
( فَاذا مَرّوا بآية فيها تَشويقٌ ركَنُوا اليها طَمَعاً و تَطَلَّعَت نُفوسُهم اليها شوقاً و ظَنّوا انّها نُصْبَ اعْيُنِهم و اذا مَرّوا بآية فيها تَخْويف أَصغَوا مَسامع قلوبِهم و ظَنُّوا انّ زَفير جَهَنَّم و شَهيقها فى اصول آذانِهِم ) :
ترجمه : « پرهيزكاران هرگاه به آيهاى برسند كه در آن تشويق باشد با علاقه فراوان به آن روى آورند و روح جانشان با شوق در آن خيره شود و آن را همواره نصب العين خود مىسازند ، و هرگاه به آيهاى برخورد كنند كه در آن بيم باشد ، گوشهاى دل خويشتن را براى شنيدن آن باز مىكنند و صداى ناله و به هم خوردن زبانههاى آتش با آن وضع مهيبش در درون گوششان طنينانداز است » .
* * * شرح : مولى در ادامه برنامه شبانه متّقين ، اشاره به تلاوت قرآن و تفكّر و تأمّل آنها بر روى آيات قرآن مىكند ، يعنى آنها مثل كسانى نيستند كه فقط الفاظ قرآن را لقلقه زبان كنند ؛ بلكه تلاوت آنها توأم با تأمّل و تفكّر است آنها اين كلام مولى على ( عليه السلام ) را شنيدهاند و به كار بستهاند كه :
« الا لا خير فى قراءة ليس فيها تدبّر الا