در آيه 261 بقره در مورد انفاق مىفرمايد : « كسانى كه اموال خود را در راه خدا انفاق مىكنند ، همانند بذرى هستند كه هفت خوشه بروياند ، كه در هر خوشه يكصد دانه باشد و ، خداوند آن را براى هر كس بخواهد ( و شايستگى داشته باشد ) دو يا چند برابر مىكند و خدا ( از نظر قدرت و رحمت ) وسيع و ( به همه چيز ) آگاه است
« كَمَثلِ حَبّة انْبَتَتْ سبعَ سنابِلَ فى كلِّ سُنبلَة مأةُ حَبّة »
بعضى فكر مىكنند اين فرض در خارج امكان ندارد ، كه يك دانه 700 دانه شود ، و لذا بعضى گفتهاند : شايد ارزن مراد باشد ، نه گندم ؛ ولى جالب توجه اين است كه در چند سال قبل كه سال پربارانى بود ، در مطبوعات اين خبر انتشار يافت كه نواحى شهرستان بوشهر در پارهاى از مزارع بوتههاى گندمى بسيار بلند و پرخوشه ديده شد ، كه گاهى در يك بوته در حدود 4000 دانه گندم وجود داشت ، و اين خود مىرساند كه تشبيه قرآن يك تشبيه كاملا واقعى است » . « 1 »
پس اى برادرم نيّت و همّ خود را آخرت قرار ده كه اگر چنين كردى دنيا هم به تو روى آرد ، و سعى خود را در راه دنيا به خاطر دنيا صرف مكن ، كه به هدف نخواهى رسيد . در حديثى از پيامبر گرامى اسلام ( صلى الله عليه وآله ) اين مطلب آمده است :
« مَنْ كانَتْ نِيّتُه الدنيا فَرَّق الله عليه امره و جعل الفقر بين عينيه و لم يا ته من الدنيا الّا ما كتب له و مَنْ كانت نيّته الآخرة جمع اللّه شمله و جعل غناه فى قلبه و اتَتْه الدنيا و هى راغمةٌ » :
« كسى كه نيّت و هدفش دنيا باشد ، خداوند كار او را پريشان كرده ، و ( وى را در سرگردانى رها مىكند ) و فقر را در بين دو چشمش قرار مىدهد ( به نحوى كه اگر به ظاهر وضع خوبى هم دارد ولى به خاطر نيّتش خود را فقير مىپندارد ، و لذا حرص مىزند ) و از دنيا به قدرى
كه براى او مقرّر شده ، به او مىرسد ، و كسى كه نيّت ( و سعيش ) آخرت باشد خداوند پراكندگىهاى او را جمع كرده ، و غنا را در قلب او
هامش
( 1 ) . تفسير نمونه ، جلد 2 ، صفحه 235 .