آنها گرفتار فقر و پريشانى هستند ، و ( نبايد ) امتناع كند از مالى كه اگر نگه دارد به مال او چيزى افزوده نمىشود ، و اگر انفاق كند چيزى از مال او كم نمىشود ، - اگر از خويشان او تنگدست و محتاجاند نبايد از كمك مالى دريغ كند ، مالى كه اگر حفظ شود تأثيرى در ازدياد اموال نداشته و اگر تقديم مستحقّى گردد تأثير و كمبودى در ثروت احساس نمىشود و خداوند متعال جبران مىكند - و كسى كه دست از ارحام خويش كشد جز اين نيست كه او يك دست از آنها مىكشد ، و در مقابل دستهاى زيادى از او كشيده مىشود - زيرا او يك نفر و جمعيت طائفه بسيار است و طبعاً جدا شدن يك نفر ضررى به ديگران نمىزند ولى جدائى يك فاميل از يك فرد مضرّ به حال او است - و كسى كه ( با خويشان خود ) متواضع و مهربان و همراه باشد ، دوستى هميشگى آنها را جلب كرده است ( هر وقت كمك و يارى بخواهد دستها و قدمهائى آماده ، براى خدمت به او مهيّا خواهد بود ) » .
مرحوم الهى در ذيل اين فراز ( حاجاتهم خفيفة ) چنين مىسرايد :
نكويان جهان از بى نيازى * نمىگيرند عالم را به بازى
سبكبار اندرين دار مجازند * به كمتر مايه آنان بى نيازند
نياز جسم و جان را برده از ياد * به ناز دلبر خود گشته دلشاد
به جز خالق كه از كُل بى نياز است * خلائق را به يكديگر نياز است
و ليكن پارسايان را قناعت * سبك بنموده سنگين بار حاجت