كالبهيمة المَرْبوطة هَمُّها عَلَفُها ، أَوِ المُرْسَلَةِ شُغْلُها تَقَمُّمُها ، تَكْتَرِشُ مِنْ أعلافِها و تلْهوُ عمّا يُرادُبها » ؛
« آفريده نشدهام كه خوردن طعامهاى نيكو ( از نيكبختى جاويد ) بازم دارد ، مانند چهارپاى بسته شده كه انديشهاش علف آن است ، يا مانند چهارپاى رها گشته كه خاكروبهها را به هم زند تا چيزى يافته بخورد ، پر مىكند ، شكنبه را از علفى كه به دست آورده ، و غفلت دارد از آنچه برايش در نظر دارند ، ( نمىداند كه صاحبش مىخواهد فربه شود تا به كشتارگاهش فرستد يا برايش باركشى نموده كارش را انجام دهد » در پايان نامه چنين مىفرمايند :
« فاتّقِ اللّه يا ابْنَ حُنَيْف ، وَلْتَكْفُفْ اقْراصُكَ لِيكونَ مِنَ النّارِ خَلاصُك » :
« اى پسر حنيف بترس از خدا ( شكم چرانى مكن ) و چند قرص نانت بايد تو را بس باشد تا سبب رهائيت از آتش گردد » .
مراد حضرت از اين سخنان اين است كه مردان خدا همّشان هرگز در شكمشان خلاصه نمىشود ، و گرنه غذاهاى طيّب و طاهر خوردن براى نيرو گرفتن و عبادت و جهاد كردن چه اشكالى دارد .
در آيات مختلف امر به استفاده از طيّبات و غذاهاى پاكيزه و نهى از عدم استفاده از آنها شده است :
1 - ( يَا أَيُّهَا الرُّسُلُ كُلُوا مِنْ الطَّيِّبَاتِ وَاعْمَلُوا صَالِحاً ) « 1 » : « اى پيامبران از غذاهاى پاكيزه بخوريد و عمل صالح انجام دهيد . در اين آيه خوردن طيبات را وسيلهاى براى وصول به عمل صالح شمرده و نه وسيلهاى براى تنپرورى و شكمخوارگى ، در عين حالى كه ما را امر به استفاده از طيبات و پاكيزهها مىكند ، عمل طيّب و صالح هم از ما مىخواهد اين مسئله در حديث كوتاه و پرمحتوائى از رسول گرامى اسلام ( صلى الله عليه وآله ) نقل شده است ، ايشان فرمودند : « يا ايها النّاس انّ الله طيّبٌ لايقبل الّا طيّبا » : « اى مردم خداوند پاك و پاكيزه است و جز عمل پاك و پاكيزه چيزى را قبول
هامش
( 1 ) . سوره مؤمنون ، آيه 51 .