تخطي إلى المحتوى الرئيسي

اخلاق اسلامى در نهج البلاغه ( خطبه متقين ) ( فارسى ) — صفحة 132

مساهمون:

ص١٣٢
شرح : مشى مصدر است به معناى راه رفتن و تواضع هم مصدر باب تفاعل به معنى خود را در مقام پائين نهادن و فروتنى كردن است . اين جمله دوگونه تفسير مىشود : 1 . راه رفتن آنها متواضعانه است از ميان همه مسائل ، مشى و راه رفتن را مطرح فرمود ، چرا ؟ جواب اين سؤال نياز به تمهيد و مقدمه دارد . اعمال انسان انعكاس و بازتابى از صفات و حالات درونى او است . در بيمارىهاى جسمى اين مسئله روشن است ، اگر در سطح پوست دانه‌هاى چركين پديدار شود ، نشانگر عدم صحت فعل و انفعال كبد است ، و اگر چشم انسان زرد شود ، آينه وجود بيمارى در كيسه صفرا است ، همچنان كه سياهى و كبودى لب‌هانشانگر اختلال در كار دريچه‌هاى قلب ، و در نتيجه عدم تصفيه صحيح خون است . و بالاخره اندكى اختلاف و عدم تعادل در ظاهر ، حكايت از اختلال در باطن مىكند ، اين مسئله عيناً در بيمارىهاى روحى هم نمايانگر است ، سينه را جلو دادن و سر به آسمان بلند كردن و پاشنه پاها را بر زمين كوبيدن نشانه مرض روحى است ، راه رفتن معقولانه و غيرمعقولانه به عنوان يك پديده و نشانه‌اى از سرِّ درون گوياى روح تواضع يا تكبر است انسان متكبر در راه رفتن ، سخن گفتن و حتى نحوه سيگار كشيدن او تكبر و تبختر جلوه‌گر است ، پا را روى پا انداخته و سيگار را لابلاى