معناى متعدى را برساند ، منتها گاهى خود را وادار به كندى مىكند و گاهى ديگران را . « 1 »
[ لِيَبْلُوَكُم : ]
« لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ »
« لِيَبْلُوَكُم » از مادّهء « بلاء و ابتلاء » به معناى آزمايش است ، همان گونه كه سابقاً هم اشاره كردهايم ، آزمايشهاى الهى براى كشف حال و پىبردن به وضع درونى و روحى و فكرى افراد نيست ، بلكه به معناى پرورش دادن و تربيت نمودن است . « 2 »
[ لِيَحْمِلُوا : ]
« لِيَحْمِلُوا أَوْزارَهُمْ »
جملهء « لِيَحْمِلُوا » ( بايد اين بار را بر دوش كشند ) از مادّهء « حَمْل » به صورت امر است ، مفهومش بيان نتيجه و عاقبت كار است ، درست همانند اين كه : به كسى مىگوئيم اكنون كه اين عمل خلاف را انجام دادى بايد نتيجهء آن را تحمل كنى و تلخى آن را بچشى ( بعضى از مفسران نيز احتمال دادهاند كه « لام » لِيَحْمِلُوا لام عاقبت باشد ) . « 3 »
[ لَيُزْلِقُونَكَ : ]
« لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصارِهِمْ »
« لَيُزْلِقُونَكَ » از مادّهء « زلق » به معناى لغزيدن و بر زمين افتادن و كنايه از هلاكت و نابودى مىباشد . « 4 »
[ لِيُعْجِزَهُ : ]
« مَا كَانَ اللَّهُ لِيُعْجِزَهُ »
جملهء « لِيُعْجِزَهُ » همان گونه كه قبلًا گفتهايم :
از مادّهء « اعجاز » به معناى ناتوان ساختن است و به همين علت ، در بسيارى از موارد ، به معناى گريختن از قلمرو قدرت يا دست نيافتن بر كسى آمده است . « 5 »
[ ليقه : ]
« ليقه » در لغت عرب به پارچه يا پنبهء ابريشمى مىگويند كه در دوات مىگذاردند تا مركّب را به خود جذب كند و از ريزش آن جلوگيرى نمايد . « 6 »
[ لِيُمَحِّصَ : ]
« وَلِيُمَحِّصَ اللَّهُ »
« لِيُمَحِّصَ » از مادّهء « تمحيص » به معناى پاك نمودن چيزى است از هر گونه عيب . « 7 »
[ لَيُنْبَذَنَّ : ]
« لَيُنْبَذَنَّ فِي الْحُطَمَةِ »
« لَيُنْبَذَنَّ » از مادّهء « نبذ » ( بر وزن سبز ) به گفتهء « راغب » در « مفردات » در اصل ، به معناى دور انداختن چيزى به خاطر حقارت و بى ارزشى آن است . يعنى خداوند ، اين مغروران خودخواه خود برتربين را در آن روز ، به صورت موجوداتى ذليل و بى ارزش در آتش دوزخ پرتاب مىكند ، تا نتيجهء
هامش
( 1 ) . نساء ، آيهء 72 ( ج 4 ، ص 17 )
( 2 ) . هود ، آيهء 7 ( ج 9 ، ص 44 )
( 3 ) . نحل ، آيهء 25 ( ج 11 ، ص 225 )
( 4 ) . قلم ، آيهء 51 ( ج 24 ، ص 429 )
( 5 ) . فاطر ، آيهء 44 ( ج 18 ، ص 317 )
( 6 ) . مائده ، آيهء 2 ( ج 4 ، ص 330 )
( 7 ) . آل عمران ، آيهء 141 ( ج 3 ، ص 147 )