آن آگاه مىسازد ، تا تحت تأثير اين گونه القائات سوء قرار نگيرند و هم منافقان بدانند كه حناى آنان در جامعهء اسلامى رنگى ندارد !
نخست مىفرمايد : « آنها كه به افراد نيكوكار مؤمن در پرداختن صدقات و كمكهاى صادقانه ، عيب مىگيرند ، و مخصوصاً آنها كه افراد با ايمان تنگدست را كه دسترسى جز به كمكهاى مختصر ندارند ، مسخره مىكنند ، خداوند آنان را مسخره مىكند ، و عذاب دردناك در انتظار آنان است ( الَّذِينَ يَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فِى الصَّدَقَاتِ وَالَّذِينَ لَايَجِدُونَ إِلَّا جُهْدَهُمْ فَيَسْخَرُونَ مِنْهُمْ سَخِرَ اللَّهُ مِنْهُمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ) » .
« يلمزون » از مادهء « لمز » بر وزن « طنز » به معناى عيبجويى و « المطوعين » از مادهء « طوع » بر وزن « موج » به معناى اطاعت است ، ولى معمولًا اين كلمه به افراد نيكوكار و آنهايى كه علاوه بر واجبات به مستحبّات نيز عمل مىكنند ، اطلاق مىشود .
از آيهء فوق استفاده مىشود كه منافقان از گروهى عيبجويى مىكردند ، و گروهى را مسخره مىنمودند . روشن است ، سخريّه دربارهء كسانى بوده كه تنها قادر به كمك مختصرى به ارتش اسلام بودند ، و لابد عيبجويى مربوط به كسانى بوده كه به عكس آنها ، كمكهاى فراوانى داشتند ؛ دومى را به عنوان ريا كارى و اوّلى را به عنوان كمكارى تخطئه مىنمودند .
* * * در آيهء بعد تأكيد بيشترى روى مجازات اين گروه از منافقان نموده و آخرين تهديد را ذكر مىكند ، به اين ترتيب كه روى سخن را به پيامبر صلى الله عليه و آله نموده مىگويد : « چه براى آنها استغفار كنى و چه نكنى ، حتّى اگر هفتاد بار براى آنها از خداوند طلب آمرزش نمايى ، هرگز خدا آنها را نمىبخشد ( اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لَاتَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ ) ! »
« چرا كه آنها خدا و پيامبرش را انكار كردند و راه كفر پيش گرفتند - و همين كفر ، آنها را به درّهء نفاق و آثار شوم آن افكند ( ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ) . »
چهره منافقان در قرآن با استفاده از تفسير پر ارزش نمونه ( فارسى ) — صفحة 99
مساهمون: ج فرازمند
ص٩٩