حقّ و عدالت در قاموس آنها مفهومى ندارد ، و اگر داشته باشد ، عادل كسى است كه هر چه بيشتر به آنها بدهد و ظالم كسى است كه حقّ ديگران را از آنان بازدارد ! و به تعبير ديگر ، آنها فاقد هرگونه شخصيّت اجتماعى هستند و تنها داراى يك شخصيّت فردى و در چارچوبهء منافع خويش مىباشند ، و همه چيز را تنها از اين زاويه مىنگرند !
لذا مىفرمايد : « بعضى از آنها در تقسيم صدقات به تو عيب مىگيرند - و مىگويند عدالت را رعايت نكردى ( يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقَاتِ ) » .
امّا در حقيقت چنين است كه آنها به منافع خويش مىنگرند « اگر سهمى به آنها داده شود راضىاند و خوشحال - و تو را مجرى عدالت مىدانند هر چند استحقاق نداشته باشند ( فَإِنْ أُعْطُوا مِنْهَا رَضُوا ) » .
« امّا اگر چيزى از آن به آنها داده نشود ، خشمگين مىشوند - و تو را متّهم به بىعدالتى مىكنند ( وَإِنْ لَّمْ يُعْطَوْا مِنْهَا إِذَا هُمْ يَسْخَطُونَ ) » .
« ولى اگر آنها به حقّ خود راضى باشند و به آنچه خدا و پيامبرش در اختيار آنها گذارده ، رضايت دهند و بگويند همين براى ما كافى است و اگر هم نياز بيشترى داريم خدا و پيامبرش صلى الله عليه و آله از فضل خود به زودى به ما مىبخشند ، ما تنها رضاى او را مىطلبيم و از او مىخواهيم كه ما را از اموال مردم بىنياز سازد ، اگر آنها چنين كنند به سود آنهاست ( وَلَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا مَا آتَاهُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ سَيُؤْتِينَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَرَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّهِ رَاغِبُونَ ) » .
آيا در جوامع اسلامى امروز چنين كسانى يافت نمىشوند ؟
آيا همهء مردم به حقّ مشروع خود قانعند ؟ و هر كس تنها به مقدار حقّشان به آنها بدهد ، او را عدالت پيشه مىدانند ؟
مسلّماً جواب اين سؤالها منفى است . با نهايت تأسّف هنوز بسيارند كسانىكه مقياس سنجش حقّ وعدالت را منافع شخصىخويش مىپندارند ، و به حقوق خويش قانع نيستند ؛ و اگر كسى بخواهد همه - مخصوصاً محرومان - را به حقّ مشروعشان
چهره منافقان در قرآن با استفاده از تفسير پر ارزش نمونه ( فارسى ) — صفحة 70
مساهمون: ج فرازمند
ص٧٠