بهنام خداوند گستردهمهر مهربان
اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، دشمنان من و دشمنان خودتان را دوست مگيريد . شما با آنان طرح دوستى مىافكنيد در صورتى كه آنان قرآن و آيينى را كه براى شما آمده و سراسر حق است انكار كردند ، در حالىكه پيامبر و شما را بدين سبب كه به خدا ، پروردگارتان ايمان آورديد از مكه بيرون راندند . پس اگر براى جهاد در راه من و دستيابى به خشنودى من هجرت كرديد ، با آن مشركان حقستيز دست دوستى ندهيد . شما در نهان به آنان ابراز مودّت مىكنيد ، در صورتى كه من به آنچه شما نهان داشته و به آنچه آشكار كردهايد داناترم . و هركس از شما به اين كار اقدام كند به يقين راه راست را گم كرده است . ( 1 )
اگر بر شما دست يابند ، با شما دشمنى مىكنند ، هرچند دست دوستى به آنان داده باشيد . آنان در اين صورت دست و زبانشان را به بدى به سوى شما مىگشايند ( شما را مىكشند يا اسير مىكنند و شكنجه مىدهند و به شما ناسزا مىگويند ) و دوست دارند كه شما از اين رهگذر كافر شويد . ( 2 )
هرگز خويشاوندان و فرزندانتان - كه به خاطر آنان با مشركان طرح دوستى افكنديد و سزاوار عذاب الهى شديد - روز قيامت به شما سودى نمىرسانند .
آن روز خداوند پيوندها را مىبرد و ميان شما و آنان جدايى مىافكند ، و خدا به آنچه مىكنيد بيناست . ( 3 )
قطعا در گفتار و رفتار ابراهيم و كسانى كه با او بودند براى شما اقتداى نيكويى است ؛ آنگاه كه به قوم خود گفتند : ما از شما و آنچه بهجاى خدا مىپرستيد دورى مىجوييم و با شرك ورزيدن شما مخالفت مىكنيم و ميان ما و شما براى هميشه دشمنى و كينه پديد آمده است ، مگر اينكه به خداى يكتا ايمان بياوريد . آرى ، سخنان ابراهيم و همگامان او تبرى از كافران بود ، جز اين سخن ابراهيم كه به پدرش گفت : حتما براى تو از خدا آمرزش مىطلبم ، ولى من در برابر خدا مالك چيزى نيستم و نمىتوانم آنچه را مىطلبم براى تو محقّق سازم . ابراهيم و همگامانش در پى تبرى از قومشان گفتند : پروردگارا ، ما تنها بر تو توكّل كرده و به سوى تو بازآمدهايم و بازگشت هرچيزى به سوى توست . ( 4 )
پروردگارا ، ما را مايهء آزمون كافران قرار مده ( آنان را بر ما چيره مساز تا بدينوسيله ايشان را بيازمايى ) ، پروردگارا ، ما را ببخشاى كه تويى مقتدر و شكستناپذير و تويى كه كارهايت همه استوار و حكيمانه است . ( 5 )
ترجمه قرآن كريم بر اساس الميزان ( فارسى ) — صفحة 549
مساهمون: سيد محمد رضا صفوى
ص٥٤٩