تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ترجمه قرآن كريم بر اساس الميزان ( فارسى ) — صفحة 405

مساهمون:

ص٤٠٥
غلبهء روميان در آينده‌اى نزديك و شادمانى مؤمنان در آن روز را خدا وعده كرده است و او وعدهء خود را به انجام مىرساند و از آن تخلف نمىكند ، ولى بيشتر مردم از شئون خدا ناآگاه‌اند و به تحقق وعده‌هاى او اطمينان ندارند . ( 6 ) عدم اعتقاد مردم به تحقق وعده‌هاى الهى از آن‌روست كه آنان ظاهرى از حيات دنيا را مىشناسند و از حيات اخروى كه وراى آن است ، بىخبرند . ( 7 ) آيا اين بىخبران ، از سرگرمى به امور دنيا به خود بازنيامده‌اند تا با فراغت و حضور ذهن بينديشند كه خداوند آسمان‌ها و زمين و آنچه را كه ميان آنهاست جز به حق نيافريده و آنها را بىهدف قرار نداده است و اينها را جز تا سرآمدى معين باقى نمىگذارد و سپس از ميانشان مىبرد ؟ آيا نينديشيده‌اند كه اگر آخرتى در كار نباشد اين جهان كه فرجامش نابودى است بيهوده و بىهدف خواهد بود ؟ شگفت است كه بسيارى از مردم لقاى پروردگارشان و بازگشت به سوى او را انكار مىكنند . ( 8 ) آيا اينان ، در زمين سير و سفر نكرده‌اند كه به ديدهء عبرت بنگرند كه فرجام امت‌هاى كفرپيشه‌اى كه پيش از آنان مىزيستند چگونه شد ؟ آن امت‌ها بسى نيرومندتر از اينان بودند و زمين را براى آبادانى و زراعت كندوكاو مىكردند و بيشتر از آنچه اين مردم آن را آباد كردند به عمران آن دست يافتند . پيامبرانشان با دلايلى روشن و روشنگر به سراغشان آمدند ؛ پس خداوند با اين كيفرها به آنان هيچ ستمى نكرد و نشايد كه او ستم روا دارد . آنان خود با تكذيب پيامبران و ارتكاب گناهان [ سزاوار عذاب شدند و ] به خويشتن ستم كردند . ( 9 ) آرى ، فرجام كسانى كه بد كردند چيزى جز بدى و عذاب ناگوار نبود ، چرا كه آيات خدا را تكذيب كردند و آنها را به استهزا مىگرفتند . ( 10 ) خداوند ، آفريدگان را نخست پديد مىآورد ، سپس با پايان يافتن اجلشان آفرينش آنها را تجديد مىكند و آن‌گاه به او بازگردانده مىشويد . ( 11 ) و آن روز كه قيامت برپا مىشود و مردم براى حساب و جزا به سوى خدا بازمىگردند ، گناهكاران از رحمت او نوميد مىشوند . ( 12 ) و از معبودانشان كه آنها را شريكان خدا مىپنداشتند شفاعت‌كننده‌اى ندارند و در آن روز پرستش خدايان خود را پنهان مىدارند . ( 13 ) و آن روز كه قيامت برپا مىشود ، در آن‌هنگام مؤمنان نيكوكار از مجرمان جدا مىشوند . ( 14 ) اما كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند ، در بوستانى كه در نهايت زيبايى و دلنشينى است جاى مىگيرند ، در حالىكه مسرورند و شادى از چهره‌هاى آنان نمايان است . ( 15 )