و آنگاه كه مردم را مختصر زيانى برسد ، پروردگار خود را در حالىكه به سوى او بازآمدهاند مىخوانند تا رنج و محنت را از آنان بگرداند ، ولى هنگامى كه خدا از سوى خود اندك رحمتى به آنان چشانيد ، گروهى از آنان بىدرنگ به شرك مىگرايند و ديگران را شريك پروردگار خويش مىگيرند . ( 33 )
بگذار آنچه را به آنان دادهايم ناسپاسى كنند ! اى مشركان ، كامياب شويد و از هرچه در اختيار داريد بهره گيريد ، زود است كه فرجام شوم كار خود را بدانيد . ( 34 )
آيا ما دليل و برهانى در اختيار آنها نهادهايم كه چيزى را بيان مىكند كه مشركان به سبب آن براى خدا شريك قرار دادهاند .
[ كه اينگونه بر شرك پايدارند ] ؟ ( 35 )
و آنگاه كه مردم را رحمتى بچشانيم بدان شادمان مىگردند و ما را از ياد مىبرند ، و اگر بر اثر كارهاى ناروايى كه دستاورد خودشان است مصيبت و رنجى به آنان برسد ، بىدرنگ نوميد مىشوند . ( 36 )
اينان در اشتباهند ؛ نه نعمت هميشگى است كه شادمانى داشته باشد و نه رنج و درد دائمى است كه مايهء يأس گردد .
و مشيت الهى تعيينكننده است ؛ آيا نديدهاند و درنيافتهاند كه خداوند روزى را براى هركه بخواهد فراخ مىگرداند و بر هركه بخواهد تنگ مىگيرد ؟ به راستى در اين امر ، براى كسانى كه ايمان مىآورند نشانههايى بر ربوبيت خدا و يكتايى او در تدبير جهان است . ( 37 )
اى پيامبر ، حق خويشاوندت را بپرداز و همچنين نصيب بينوا و در راه مانده را شما مردم نيز حق خويشاوند پيامبر را بدهيد و نيز نصيب بينوا و در راه مانده را ، رعايت اين امر براى كسانى كه خواهان تقرب به درگاه اويند و خشنودى او را مىطلبند بهتر است و آنان قطعا سعادتمندند . ( 38 )
هرمالى از اموال خود را به رسم ربا دادهايد تا در ميان اموال مردم افزون شود ( بهرهاى حاصل كند ) نزد خدا فزونى نمىگيرد ، ولى هرمالى را به عنوان زكات پرداختهايد و خواهان تقرب به درگاه خداونديد و خشنودى و پاداش او را مىطلبيد ، آنان اموالشان دوچندان افزون مىگردد . ( 39 )
خدا همان كسى است كه شما را آفريد ، آنگاه به شما روزى داد ، سپس شما را مىميراند و بعد از آن به شما حياتى دوباره مىبخشد . اينها ويژگىهاى ربوبيت و شايستگى پرستش است . آيا از ميان معبودانى كه آنها را شريك خدا پنداشتهايد كسى هست كه حتى بخش اندكى از اين كارها را انجام دهد ؟ مىدانيد كه آنها نمىتوانند . و او منزه و برتر از اين است كه به او شرك ورزند . ( 40 )
بر اثر شرك ورزيدن مردم و گناهانى كه مرتكب مىشوند ، فساد و تباهى ، خشكى و دريا را فراگرفت . تا خداوند وزر و و بال برخى از رفتارها و باورهاى نادرست مردم را به آنان بچشاند ، باشد كه از شرك و گناه بازگردند و به توحيد و فرمانبردارى از او گردن نهند . ( 41 )
ترجمه قرآن كريم بر اساس الميزان ( فارسى ) — صفحة 408
مساهمون: سيد محمد رضا صفوى
ص٤٠٨