هفتم : هر امرى ديگر كه باعث حصول ضعف شديد باشد
، مانند حركت عنيف « 1 » و برداشتن بار گران و امثال آنها .
هشتم : بوييدن گلها
و گياهانى كه از براى آنها بوى خوش است ، خصوصا نرگس . و همچنين مكروه است بوييدن مشك .
و ساير بوهاى خوش مكروه نيست ، بلكه سنّت است .
نهم : جامهاى را كه به بدن او چسبيده است ، تر كند
.
دهم : زن روزهدار در ميان آب بنشيند
. و نشستن مرد در ميان آب مكروه نيست .
و بعضى از اصحاب ملحق كردهاند به زن ، خنثى و خصى را « 2 » و ظاهر عدم الحاق است .
يازدهم : شعر گفتن و شعر خواندن .
و بعضى از علماء گفتن و خواندن مطلق شعر را از براى روزهدار مكروه دانستهاند « 3 » ؛ خواه اشعار مشتمل بر بيان حكمتهاى الهى و مواعظ و نصايح و مدح اهل بيت عليهم السّلام و مرثيهء ايشان باشد ، يا اشعار مشتمل بر مدح اهل دنيا يا مدح زنان و يا مردان و امثال اينها .
و بعضى از علماء گفتهاند كه كراهت تخصيص به قسم ثانى دارد و قسم اول مكروه نيست « 4 » .
و ظاهر - همچنان كه بعضى از متأخّرين « 5 » گفتهاند - آن است كه هر شعرى كه مشتمل باشد بر اغراقات شعرا و فكرهايى كه مطلقا در واقع و نفس الامر وقوع
هامش
( 1 ) . عنيف : سخت ، سنگين .
( 2 ) . شهيد در اللمعة الدمشقيّة : 28 .
( 3 ) . محدّث فيض كاشانى در مفاتيح الشرائع 1 : 250 .
( 4 ) . محدّث بحرانى در الحدائق الناضرة 13 : 164 .
( 5 ) . محدّث كاشانى در الوافي 11 : 220 .