فصل اول در بيان نيّت روزه و احكام آن
بدان كه شكّى نيست در آنكه هر روزهاى - خواه واجب و خواه سنّت - موقوف است به نيّت ، و بدون آن روزه صحيح نيست . و كلام در نيّت ، يا در كيفيت آن است ، يا در وقت آن .
پس در اينجا دو مقام است :
مقام اول در كيفيّت نيّت
بدان كه لازم در نيّت قصد فعل معيّن است با قصد قربت . پس اگر فعل فى الواقع معيّن باشد ، به نحوى كه در آن وقت شرعا غير آن نتواند متحقّق شد ، احتياج به تعيين در قصد نيّت آن نيست ، بلكه همان تعيين واقعى كافى است . و اگر وقت صلاحيّت روزه و غير آن را داشته باشد ، لازم است كه در قصد ، تعيين فعل بشود .
هرگاه اين معلوم شد ، بدان كه در نيّت روزهء ماه مبارك رمضان همين قدر كافى است كه نيّت كند كه : « روزه مىگيرم فردا را قربة إلى اللّه » . و احتياط آن است كه زياد