كه نذر مطلق كند كه شش ركعت يا ده ركعت يا بيست ركعت نماز بگذارد و بايد دو ركعت ، دو ركعت بخواند يا چهار ركعت ، چهار ركعت يا بعضى را دو ركعت و بعضى را چهار ركعت .
و بالجمله ، آن را به كيفيت مشروعى به جا آورد تا آن عدد تمام شود . و اگر پنج ركعت مطلق نذر كند ، يك دو ركعتى و يك سه ركعتى به جا آورد . و اگر نمازى مطلق نذر كند و تعيين عدد ركعت نكند ، مثل اين كه بگويد : « للّه عليّ أن أصلّي » ) ، منصرف به دو ركعت مىشود ؛ پس قدر واجب آن است كه دو ركعت به جا آورد . و عهد و قسم در احكام مذكوره مثل نذر است .
مسألهء چهارم : اگر شخصى نماز واجب مثل يكى از نمازهاى پنجگانه را نذر كند ، نذر او صحيح است و وجوب آن مؤكد مىشود . پس اگر به جا نياورد ، كفاره بر او واجب است . و چون كفاره دهد ، گناه مخالفت نذر تخفيف مىيابد ، اما گناه ترك نماز به حال خود باقى و به كفاره دادن تخفيف نمىيابد .
مسألهء پنجم : اگر كسى نذر كند كه سجده به جا آورد ، نذر او صحيح است . و اگر نذر كند كه ركوعى يا تكبير احرام تنها را به جا آورد ، نذر او باطل است .
مسألهء ششم : جميع آن چه مراعات آن در نماز يوميه لازم است ، در نمازى كه نذر شده باشد نيز مراعات آن لازم است ، خواه از شروط باشد ، چون طهارت از حدث و خبث و استقبال قبله و اباحت مكان و لباس و ستر عورت و مانند آن ؛ خواه از اجزا يا اركان باشد ، چون تكبير احرام و قرائت و ركوع و سجود و غير آن . و اگر يكى از اين امور را در نذر خود استثنا كند و قصد كند كه نماز بدون آن واقع شود ، نذرش باطل است .
مسألهء هفتم : حقيقت نذر ، لازم ساختن چيزى است بر خود به صيغهء « للّه عليّ » .
و عهد ، لازم ساختن چيزى است بر خود به صيغهء « عاهدت اللّه » يا « عليّ عهد اللّه » .
و قسم ، لازم ساختن چيزى است بر خود به صيغهء « و اللّه و باللّه » و امثال آن از اسماء يا صفات مخصوصهء پروردگار .
تحفه رضويه ( فارسى ) — صفحة 581
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص٥٨١