نمىكند ؛ خواه از روى سهو واقع شود يا از روى عمد .
و اگر قبل از فارغ شدن از نماز احتياط ، ظاهر شود كه نماز اصل درست بوده ، در اين صورت نماز احتياط نافله مىشود و مصلّى مخيّر است ميانهء قطع و اتمام آن .
و اگر در اثناى نماز احتياط ، ظاهر شود كه نماز اصل كم بوده ، به آن التفات نكند و نمازش صحيح است ؛ خواه وقت باقى باشد يا نه .
و اگر در اثناى نماز احتياط ، ظاهر شود كه نماز اصل كم بوده ، بعضى « 1 » بر آناند كه نماز احتياط را تمام كند و بر او چيز ديگر لازم نيست .
و بعضى « 2 » گفتهاند كه : نماز اصل ، باطل مىشود و اعادهء آن واجب است . و اول اقوى است . بلى ، در صورتى كه در اثناى نماز احتياط يا بعد از فراغ از آن بر او ظاهر شود كه نماز اصل كم بوده و مع ذلك در ميان نماز اصل و نماز احتياط ، فعل منافى واقع شده باشد ، اولى آن است كه در اين صورت نماز اعاده شود ؛ زيرا كه در اين صورت ، يقين قطعى حاصل شده است به اين كه در ميان نماز اصل و ميانهء آن چه به منزلهء جزء آن است ، فعل منافى واقع شده است .
و اگر در اثناى نماز احتياط يا بعد از آن ظاهر شود كه نماز اصل كم بوده ، ليكن نماز احتياط با آن چه ظاهر شده كه كم بوده موافق نباشد « 3 » ، مثل اين كه نماز احتياط دو ركعت ايستاده باشد و آن چه كم بوده يك ركعت باشد يا نماز احتياط يك ركعت ايستاده باشد و آن چه كم شده دو ركعت باشد ، در اين صورت بايد البتّه نماز را اعاده كند .
و اگر كسى كه « 4 » نماز احتياط بر او واجب شده باشد ترك آن كند و نماز را از سر
هامش
( 1 ) . الألفية : 73 ؛ شرح الألفية ( ضمن رسائل المحقق الكركي ) 3 : 328 .
( 2 ) . تذكرة الفقهاء 3 : 367 ؛ مسألهء 371 ؛ غاية المرام 1 : 202 .
( 3 ) . ظاهر آن است كه واجب است كه نماز احتياط را تمام كند و قطع آن جايز نيست . ( احمد )
( 4 ) . بدان كه هرگاه كسى كه نماز احتياط بر آن واجب شده باشد آن را ترك كند و فى الفور نماز را اعاده كند ، نماز اعاده باطل است . و احتياط اين است كه نماز احتياط را بدون نيّت ادا و قضا به جا آورد و بعد نماز را اعاده كند . ( احمد )