تعيّنهم اللّه حجّتهم يوم العرض الأكبر .
كه چون بر هر فردى از افراد مكلّفين واجب است كه مسائل عبادات خود را به اجتهاد يا تقليد از مجتهد زنده اخذ نمايد ، و در اين اوقات مكمل علوم اوّلين و آخرين و مروّج شريعت مقدّسهء سيّد المرسلين صلّى اللّه عليه و آله اجمعين ، استاد الكلّ في الكلّ ، يعنى والد ماجد ، محقّق جامع اين رساله ، قدّس اللّه نفسه الزكيّه ، منادى نداى بهجتافزاى :
يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً
اجابت نمود ، به شوق ملاقات پروردگار ، از اين سراچهء بىاعتبار قدم در مقرّ اصلى و موطن حقيقى نهادند ، جمعى از برادران دينى در مقام خواهش برآمده و اين بىبضاعت با عدم استطاعت در خصوص مسائل صلاة و طهارت آن چه در نظر حقير راجح بوده باشد در حاشيهء آن كتاب به آن ضم شود ؛ لهذا بعد از استشاره از ارباب الباب و ملاحظهء اذن و رضاى روح مقدّس آن عالىجناب ، قدم در طريق اين امر خطير نهاد .
ملتمس از ارباب انصاف آن كه چون انسان در محلّ سهو و نسيان است ، چنانچه به خطايى برخورند از طريقهء طعن و جدال منحرف ، و به اصلاح آن كوشند . و در آخر هر حاشيه اشاره به اسم خود شد تا به حواشى ديگر مشتبه نشود . و چون در بسيارى از مسائل رأى مقدّس ايشان در اين كتاب با آن چه در كتب استدلاليّهاى كه بعد از اين كتاب نوشتهاند ، اختيار فرموده بودند ، موافق نبود ؛ لهذا در بعضى مواضع اشاره به مختار ايشان در آن كتب نيز شد و در بسيارى از مواضع آن چه را فرمودهاند چون به احتياط اقرب بود از آن تجاوز نشد ، اگر چه در كتب استدلاليه ، غير آن را اختيار فرموده بودند و بحسب دليلهم غير آن راجح بود ، در هر موضعى از كتاب كه اصلا مخالفتى نبود به همان چه در كتاب نوشته شده است اكتفا شد و هيچ در حاشيه اشاره نشد .
و على اللّه التوكّل و به الاعتصام . . . ا ح م د .
مقدمهء اوّل
بدان كه بر هر مكلّفى واجب است كه مسائل عبادت خود را بداند و خلافى در ميان